Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Γιατί έπεσε το ελικόπτερο στα Ίμια το 1996;

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ακούω, όλες αυτές τις ημέρες, με αφορμή την επέτειο των 20 ετών από την αποφράδα εκείνη νύχτα των Ιμίων, την πτώση του ελληνικού ελικοπτέρου και τον θάνατο των τεσσάρων επιβαινόντων, να αναβιώνουν διάφορα σενάρια, που "έπαιξαν" και τότε. Ένα από αυτά τα σενάρια ήταν ότι το ελικόπτερο κτυπήθηκε από τους τούρκους κομμάντος, ενώ ένα άλλο ότι υπήρξαν ηλεκτρονικές παρεμβολές στα όργανα πλοήγησής του. Στην προδοτική στάση του τότε "thanks America" Σημίτη και του "μαζί τα φάγαμε" Θόδωρου Πάγκαλου, δεν θέλω να αναφερθώ γιατί θα κάνω εμετό.

Δεν ήθελα να ασχοληθώ ξανά με το θέμα αυτό, το οποίο απασχόλησε και μένα τότε, μόνο και μόνο για να είμαι μέσα στην "επικαιρότητα" ή για να αντιγράψω την "επικαιρότητα" μέσω των άρθρων άλλων συναδέλφων. Και δεν ήθελα, κυρίως, γιατί στα ερωτήματα που είχα για εκείνο το συμβάν πήρα πριν από 4 χρόνια υπεύθυνες απαντήσεις από τον άνθρωπο που καταδύθηκε τότε στο κουφάρι του ελικοπτέρου. Τον καλό μου φίλο, εξαιρετικό Άνθρωπο και ταλαντούχο αυτοδύτη Κώστα Θωκταρίδη : http://www.ribandsea.com/face/857-2013-01-06-08-08-28

Περισσότερα...

Στρατιωτικές αναμνήσεις.

Του Ιατρού Μανώλη Αρ. Χριστουλάκη.
 
Ένα πρωτοφανές περιστατικό.

Μισώ τον πόλεμο, τόσο από βιώματά μου όσο και από πεποίθηση. Δικαιολογημένα, θα με ρωτήσετε. «Μα υπάρχει άνθρωπος που "φιλεί" τον πόλεμο;».Η προσωπική μου απάντηση είναι «ΝΑΙ». Μπορεί να είναι λίγοι αλλά είναι ισχυροί, παντοδύναμοι, δικτάτορες, μονοκράτορες, πλανητάρχες, εξουσιαστές και καταπιεστές των λαών (οικονομικοί, στρατιωτικοί, θρησκευτικοί κ.ά.), πολεμοχαρείς και πολεμοκάπηλοι, βιομήχανοι πολεμικών όπλων κλπ.

Οι α χαίοι μας, αυτόν που μισούσε τον πόλεμο τον ονόμαζαν μισοπόρπακα. Πόρπαξ (-ακος) λεγότανε η εσωτερική λαβή της ασπίδας. Ίσως αυτή η λαβή να βασάνιζε, να τραυμάτιζε, να κούραζε τόσο πολύ το χέρι, που ο οπλίτης την μισούσε, και μ' αυτήν και την ασπίδα του, το κύριο αμυντικό όπλο του και, κατ' επέκταση, και τον πόλεμο. Παιχνίδιασμα μιας γλώσσας κι ενός πνεύματος ανεπανάληπτου.

Περισσότερα...

Ποια ήταν η μυστηριώδης γυναίκα που κοσμούσε τα πακέτα των Sante.

santeΕίτε καπνίζει κάποιος, είτε όχι, είτε είναι μικρός σε ηλικία είτε μεγαλύτερος είναι μάλλον απίθανο να μην έχει πιάσει στα χέρια του ένα πακέτο τσιγάρων «Sante». Τη θρυλική κόκκινη παραλληλόγραμμη κασετίνα δηλαδή που μέσα της έκρυβε 20 άφιλτρα τσιγάρα.

Οι παλαιότεροι σίγουρα θα τα έχουν δοκιμάσει. Οι νεότεροι θα έχουν μνήμες διότι όλο και κάποιος παππούς θα ήταν θαυμαστής των συγκεκριμένων τσιγάρων. Τα «Sante» μαζί με τον «Άσσο» είναι από τα μακροβιότερα τσιγάρα της ελληνικής αγοράς.

Το ταξίδι του κόκκινου πακέτου, με το όνομα η ρίζα του οποίου προερχόταν από τη λατινική λέξη sanitas που σημαίνει… υγεία, ξεκίνησε το 1931 στην οδό Λυκούργου στο κέντρο της Αθήνας. Εκεί ήταν η έδρα της εταιρείας που δημιούργησε ο Χαρίλαος Κωνσταντίνου. Η παρασκευή των τσιγάρων, ωστόσο, γινόταν στο δημόσιο καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν.

Περισσότερα...

Αρμενίζοντας μονάχος.

Θυμάται ο Μανώλης Χριστουλάκης.

Το σκάφος "Αριστομαρία". Μερικοί θα το χαρακτηρίσουνε επιπολαιότητα, απερισκεψία, ακρισία, ελαφρότητα, άγνοια κινδύνων, αποκοτιά. Κανείς όμως δεν θα έχει δίκιο αφού δεν το’χει δοκιμάσει, δεν έχει την προσωπική πείρα, δεν το ’χει ζήσει. Έτσι τα συμπεράσματά του θα είναι λάθος.

Ο φόβος είναι έμφυτος και θα ήταν εξωπραγματικός όποιος θα τολμούσε να χαρακτηρίσει τον εαυτό του άφοβο, ατρόμητο. Ο άνθρωπος σχεδόν πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις αναζητά την παρουσία ενός συντρόφου. Αυτό δυναμώνει το αίσθημα της ασφάλειας και εξασφαλίζει σε δεδομένη στιγμή την βεβαιότητα παροχής βοήθειας.

Θα μπορούσε κανείς να δεχθεί ότι αυτό ισχύει ως κανόνας με πλήθος όμως εξαιρέσεων. Φοβίζει, πανικοβάλλει, τρομοκρατεί, ακόμη και η σκέψη, ότι μπορείς να βρεθείς μεσοπέλαγα, αρμενίζοντας μονάχος, μ’ένα μικρό σκάφος. Σε διαβεβαιώ όμως, φίλε αναγνώστη, ότι τρομοκρατήθηκα  πιο πολύ όταν κάποτε βρέθηκα με ένα αυτοκίνητο, που έπαθε βλάβη και ακινητοποιήθηκε στη μέση μιας  στέπας, που χωρίζει την Μαριούπολη από την Οδησσό. Τετρακόσια χιλιόμετρα από την πόλη που έφυγα και τριακόσια χιλιόμετρα από την πόλη του προορισμού μου. Ένας απέραντος κάμπος χωρίς αρχή και δίχως τέλος απλωνότανε γύρω μου η στέπα, επίπεδος, άκαμπτος, αλύγιστος, χωρίς ίχνος ψυχής, χωρίς πουλί πετάμενο, χωρίς ένα κλαρί. Μου πλάκωνε την ψυχή, μου σφιγγότανε η καρδιά, που πετάριζε άτακτα από τον φόβο. Ήτανε η τέλεια ερημιά, το χάος.

Περισσότερα...

Βομβαρδισμός του Πειραιά στις 11.1.1944

Προσωπική μαρτυρία του ιατρού καρδιολόγου κ. Εμμ. Α. Χριστουλάκη.

Ο ιατρός κ. Εμμανουήλ Α. Χριστουλάκης.Τον Ιανουάριο  του 1944 προετοιμαζόμουνα στο Μαθηματικό Φροντιστήριο του μακαρίτη καθηγητή Λαμπρινόπουλου, στην Αθήνα, για να δώσω εισαγωγικές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο.  

Όπως κάθε μέρα, έτσι και στις 11 Ιανουαρίου 1944, πήρα το τρένο από το Μοναστηράκι για να κατέβω στον Πειραιά. Συνήθως περνούσα από την ΕΘΝΙΚΗ Τράπεζα όπου εργαζόταν η αδελφή μου η Άννα και μαζί «ποδαρόδρομο»  πηγαίναμε στο σπίτι μας, στη Φανοστράτους 17, πιο πάνω από την Πηγάδα.

Ξεκινώντας, και πριν προλάβουμε να περάσουμε τον κήπο του Θεμιστοκλή (τον λέμε ακόμη Τινάνειο), ακούστηκε το ανατριχιαστικό ούρλιασμα των σειρήνων συναγερμού. Ο κόσμος ξαφνιασμένος και τρομαγμένος έτρεχε σαν κυνηγημένο αγρίμι, να βρει τόπο να κρυφτεί. Εγώ με την αδελφή μου ξαπλώσαμε και στριμωχθήκαμε πίσω από το  χαμηλό περιτείχισμα του κήπου, όπως κι άλλες δεκάδες Έλληνες και Γερμανοί στρατιώτες. Από τη μεριά προς το λιμάνι μας προστάτευε το χαμηλό περιτείχισμα, από την εσωτερική είχαμε αναθέσει τις ελπίδες μας στον Άγιο Σπυρίδωνα.

Περισσότερα...