Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Μόνο στην Κάσο λένε έτσι αντίο!

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Οι νέοι πρωτοστατούν, οι μεγαλύτεροι καμαρώνουν ικανοποιημένοι.Το "Πρέβελης" προσεγγίζει στο λιμάνι της Κάσου. Ρίχνει τον καταπέλτη, δένει κάβους, άνθρωποι και αυτοκίνητα αποβιβάζονται. Στον προβλήτα τρείς νέοι Κασιώτες ξεσηκώνουν αυτούς που φεύγουν, με τη λύρα, το λαούτο και τις αυτοσχέδιες μαντινάδες. Ένα παλιό έθιμο που δεν έχει όμοιό του σε ολόκληρο τον πλανήτη και αναβιώνει τα τελευταία χρόνια χάρις στην αγάπη των νέων μουσικών και μαντιναδόρων της Κάσου που ακολουθούν τα βήματα των Περσελήδων και του Νεκτάριου Σταματάκη.

Μάτια που βουρκώνουν, χέρια που χαιρετούν, χειροκροτούν, αγκαλιάζουν. Κάποιοι καταφέρνουν να μπουν στο πλοίο λίγο πριν σηκωθεί ο καταπέλτης. Δύσκολο να αποχωριστούν τους φίλους και συγγενείς. Και όταν ο Κυριάκος απελευθερώνει τον κάβο και το καράβι απομακρύνεται, ο Ηλίας, ο Γιώργης και ο Μάρκος συνεχίζουν να ερωτοτροπούν με τις χορδές της λύρας και του λαούτου, ενώ η σούστα καλά κρατεί. Δύσκολος αποχωρισμός, αλλά μοναδικός!

Παραδοσιακό πατητήρι στην Κάσο στα τέλη της δεκαετίας του '80.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ακριτική Κάσος. Τέλη δεκαετίας του '80, αρχές δεκαετίας του '90. Τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά, συγχρόνως, στον χρόνο και στον τόπο! Στο παραδοσιακό, πρωτόγονο θα έλεγα, πατητήρι του αείμνηστου μαστρο Δημήτρη, παιδιά, εγγόνια και φίλοι παρακολουθούν τον μούστο που τρέχει απ' τη κτιστή δεξαμενή καθώς ο Μανώλης Πέππης και ο μικρός γιος του Μίμης πατάνε τα σταφύλια. Ο μαστρο Δημήτρης παρακολουθεί και μοιράζει συμβουλές και οδηγίες, ενώ πειράζει τον εγγονό του που δεν έχει ακόμη τη δύναμη να γυρίσει τη μπάρα για την σύνθλιψη των σταφυλιών.

Τα παιδιά ανδρώνονται, οι ενήλικοι γερνούν, οι ηλικιωμένοι φεύγουν, μαζί και κάποια έθιμα που έδεναν άλλοτε σφιχτά τους ανθρώπους των μικρών κοινωνιών. Είναι όμως αυτό το παρελθόν που κρατάει τη μνήμη ζωντανή και δίνει κουράγιο και ελπίδα στους ανθρώπους για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται...

Ντρέπομαι...

Θυμάται ο Ιωσήφ Παπαδοπουλος.

Ήταν η τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου του δίσεκτου 2008, αν δεν με απατά η μνήμη μου, όταν αποφάσισα να γράψω ένα σχόλιο και να το στείλω επωνύμως στο πιο δημοφιλές, την εποχή εκείνη, blog της πρωτεύουσας. Το σχόλιό μου εκείνο είχε τίτλο "Ντρέπομαι" και έμοιαζε περισσότερο με κραυγή απόγνωσης παρά με φωνή διαμαρτυρίας ενός αντισυστημικού/αντικαθεστωτικού δημοσιογράφου. Δημιούργησε αρκετά "αντιμάμαλα" και είχε, θυμάμαι, τα περισσότερα σχόλια  σε σύγκριση με άλλα άρθρα που είχαν δημοσιευτεί σ' εκείνο το blog.

Διαβάστε όμως εκείνο το σχόλιο και δείτε πώς απάντησα στους διαφόρους ανωνύμους bloggers που βγήκαν να υποβαθμίσουν την σοβαρότητα των καταγγελιών μου και να φιμώσουν, ει δυνατόν, την φωνή μου.

Περισσότερα...

Εθελοντές Φρουροί του Αιγαίου (Ε.Φ.Τ.Α.). Μια πρόταση χωρίς απάντηση.

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Με τον Χανιώτη φίλο μου Ανδρέα Φουράκη γνωριζόμαστε εδώ και αρκετά χρόνια. Θα έλεγα μάλιστα, λόγω των πολλών κοινών που έχουν οι χαρακτήρες μας, ότι θα μπορούσαμε να είμαστε και αδελφικοί φίλοι από τότε που παίζαμε παιδιά σε κάποια γειτονιά.

Τον Ιανουάριο του 1997 ο Ανδρέας μου τηλεφώνησε για να μου εκμυστηρευτεί την ιδέα του για την δημιουργία μιας εθελοντικής ομάδας κρούσης που θα αποτελείται από κυβερνήτες φουσκωτών σκαφών με σκοπό την προστασία των, ανατολικών κυρίως, νησιών του Αιγαίου. Ενθουσιάστηκα όταν το άκουσα, αφού και στο δικό μου μυαλό στριφογύριζε μια παρόμοια ιδέα, από την εποχή που κατέθεσα μια ανάλογη πρόταση στο τότε Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας για την δημιουργία μιας ομάδας εθελοντών ναυαγοσωστών που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Βυθός" : http://www.ribandsea.com/main/index.php/articles/834-2012-12-17-14-18-55

Είπα λοιπόν του Ανδρέα : "Βάλε την ιδέα σου στο χαρτί, θα κάνω κι' εγώ το ίδιο, και στη συνέχεια καταθέτουμε μια συγκεκριμένη πρόταση στο Υπουργείο Εθνικής Αμύνης".

Περισσότερα...

Με τον "Ναυτίλο" στην Πέρδικα (6.1.2005)

Κάμερα - Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Απροσδόκητα καλές οι καιρικές συνθήκες εκείνης της ημέρας του Γενάρη, που τα μέλη της "Φυσιολατρικής Λέσχης Φίλων Φουσκωτού Σκάφους - Ναυτίλος" αποφάσισαν να γιορτάσουν τα Θεοφάνεια και να κόψουν την Πρωτοχρονιάτικη πίτα τους στην Πέρδικα της Αίγινας.

Νωρίς το πρωί της 6ης Ιανουαρίου του 2005 δώδεκα περίπου φουσκωτά σκάφη γλύστρησαν στη ράμπα της Αναβύσσου με επιβαίνοντες μέλη του "Ναυτίλου" και τις οικογένειές τους. Το σκηνικό ήταν απόκοσμο, με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να ζεσταίνουν τα παγωμένα νερά και την υγρασία να αναδύεται σαν μια περίεργη δέηση στον ουρανό...

Περισσότερα...