Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ξεχνά, αν θέλει να διαφέρει απ' τα ζώα.

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

"Αφιερώνεται" στους κατοίκους της ακριτικής Κάσου, και όχι μόνο.

Ο λόγος που με έκανε να αγαπήσω την Κάσο ακούει στο όνομα : Αρμάθια! "Σε δέκα χρόνια θα το έχουν ξεχάσει κι' αυτό", είχε πει προ ετών ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αναφερόμενος στις διαμαρτυρίες συνειδητοποιημένων και ενεργών πολιτών προκειμένου η ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων να μην περιέχει τη λέξη "Μακεδονία" ή παράγωγά της. Και είχε δίκιο, δυστυχώς, παρ' όλο που αυτή καθ' εαυτή η δήλωση, ιδίως όταν βγαίνει από τα χείλη ενός έμπειρου πολιτικού, είναι επιεικώς απαράδεκτη.

Η μνήμη είναι μια ξεχωριστή ανθρώπινη ιδιότητα που κάνει τον άνθρωπο να διαφέρει "ποιοτικά" από τα υπόλοιπα ζώα, μολονότι και αυτά δεν στερούνται μνήμης. Σύμφωνα με την "Βικιπαίδεια", "μνήμη καλείται ο χώρος του εγκεφάλου στον οποίον αποθηκεύονται και από τον οποίον ανασύρονται πληροφορίες συνειδητά. Μια πρώτη κωδικοποίηση επιτρέπει σε πληροφορίες από τον έξω κόσμο να φθάσουν στα αισθητήρια όργανά μας. Για παράδειγμα, μια σειρά ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε κάποιο εύρος συχνοτήτων μεταφέρει σε μας, μέσω του αέρα, την πληροφορία πως «μια λάμπα φωτίζει».

Περισσότερα...

Το βίντεο της Αποστολής Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγ.2001)

Με μια μικρή καθυστέρηση (μετά την δημοσίευση και του σχετικού άρθρου εννοώ) ανέβηκε στο YouTube και το βίντεο της Αποστολής Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2001. Περιλαμβάνει πλάνα από την Συνέντευξη Τύπου, που έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο "Metropolitan" τον Ιανουάριο του 2001, το κόψιμο της πίτας του Πατραϊκού Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών (Δεκέμβριος 2000), τις δύο τηλεοπτικές εκπομπές του ALPHA, στις οποίες μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής και η Σοφία Σακοράφα αναφέρθηκαν στην Αποστολή, πριν και μετά την ολοκλήρωσή της, καθώς και πλάνα από την πλεύση των φουσκωτών σκαφών από την Αλόνησο μέχρι τον Άη Στράτη, από τις εκδηλώσεις υποδοχής και από την παράδοση του φουσκωτού σκάφους στην Κοινότητα του Άη Στράτη την 6η Ιανουαρίου του 2003 που προεβλήθησαν και από τα κρατικά κανάλια. Το βίντεο αυτό, διάρκειας 1 ώρας και 17 λεπτών, θα προστεθεί στο τέλος του Β΄μέρους του οικείου άρθρου : http://www.ribandsea.com/memo/2048-oli-i-alitheia-gia-tin-apostoli-agapis-ston-ai-strati-kai-tin-imvro-2001-meros-v

Όλη η αλήθεια για την Αποστολή Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγουστος 2001) - Μέρος Β΄

Συνέχεια από το προηγούμενο : http://www.ribandsea.com/memo/2047-oli-i-alitheia-gia-tin-apostoli-agapis-ston-ai-strati-kai-tin-imvro-2001-meros-a

Η αποκορύφωση της ικανοποίησης από την επιτυχή ολοκλήρωση της Αποστολής. "Ύπνο δεν είχα εκείνη τη νύκτα στο μικρό λιμάνι του Άη Στράτη. Ο αέρας τρύπωνε διακριτικά από το φινιστρίνι του "Απάτσι" ενώ το νερό ερωτοτροπούσε με τη γάστρα του αφήνοντας ήχους παράξενους. Όλα χόρευαν τρελλά μπροστά στα μάτια μου, που ματαίως προσπαθούσα να κρατήσω κλειστά.

Συνέβησαν πολλά πριν και κατά την διάρκεια εκείνης της Αποστολής. Τρέξιμο, ένταση, έξοδα, χαρές, λύπες. Περιελάμβανε ακόμη και ίντριγκες το μενού. Αναμενόμενο. Πώς να λείψουν αυτές; Στα δένδρα που κάνουν καρπούς πετούν τις πέτρες όσοι δεν τους φθάνουν, έλεγε θυμάμαι ο παππούς. Έτσι, αν και τα σκάφη που ξεκίνησαν από τη Στενή Βάλα και έφθασαν στον Άη Στράτη περιορίστηκαν στα 30 (είχαν δηλώσει αρχικώς συμμετοχή 53), η επιτυχία της Αποστολής ήταν, κατά γενική ομολογία, αναμφισβήτητη, με δεδομένα τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, την έλλειψη χορηγών για τα καύσιμα, το ανηλεές κυνηγητό και τους εκβιασμούς του Τάσου Πορτοκάλογλου και την σύμπτωση του χρόνου της Αποστολής με τις καλοκαιρινές διακοπές.

Περισσότερα...

Όλη η αλήθεια για την Αποστολή Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγουστος 2001) - Μέρος Α΄

Με τον Πρόεδρο του Άη Στράτη κατά την παράδοση του σκάφους την 6η Ιανουαρίου του 2003. Καθώς ο αναγνώστης, που μου ζήτησε να αφηγηθώ τι έγινε σ' εκείνη την Αποστολή του "Πατραϊκού Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών" στον Άη Στράτη και την Ίμβρο, επανήλθε, μου έδωσε με τα σχόλιά του το κίνητρο να αλλάξω γνώμη, να επιστρατεύσω τα τσιπάκια της μνήμης μου, τις φωτογραφίες, τα έγγραφα και το βίντεο από εκείνο το ταξίδι ώστε να μπει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Ιδού τι έγραψε ο αναγνώστης μου στο δεύτερο μήνυμά του :

Αγαπητέ Ιωσήφ,

Με λένε ....., είμαι ... χρόνων και κάτοχος φουσκωτού σκάφους.
Απ' το 1989 διάβαζα περιοδικά για σκάφη και η γραφίδα σου μου άρεσε πολύ (ήσουν όπως ο κ. Καββαθάς στους 4Τ), γι' αυτό σε ακολούθησα στην ιστοσελίδα.
Όσο αφορά το εν λόγω ταξίδι, αυτό που περισσότερο δεν μου κολλάει από αυτά που είπανε είναι, πώς εσύ, που είσαι λεπτολόγος και "ψείρας", κανόνισες μεγάλη εκδρομή στην Τουρκία χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, και στο τέλος τους άφησες στα κρύα του λουτρού και έφυγες!
Γι' αυτό και η παράκληση αφήγησης...
Ευχαριστώ πολύ.

Αποστολή στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (Αύγουστος 2001).

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

"Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινίσει.". Μόνο που αυτό που θα διηγηθώ, μετά από παράκληση του αναγνώστη μου, δεν είναι παραμύθι, αλλά η πραγματική ιστορία μιας Αποστολής Αγάπης στον Άη Στράτη και την Ίμβρο (και όχι μιας εκδρομής στη... βορειοανατολική Τουρκία) που άφησε όμως ανεξίτηλα τραύματα στην ψυχή τη δική μου και του Κώστα Κηπουργού. Μια ιστορία που είχα αποφασίσει να μην τη διηγηθώ ποτέ, κρατώντας μόνο στην προθήκη της μνήμης μου τα χαρούμενα πρόσωπα των ακριτών του Άη Στράτη και της Ίμβρου, του Προέδρου του Άη Στράτη Χαράλαμπου Μακρή, των ιατρών, των παιδιών και των δασκάλων τους.

Περισσότερα...

Για το χατήρι ενός τουβρά.

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Για το χατήρι ενός τουβρά...Κατέβασα το ακουστικό του τηλεφώνου. Μόλις είχα νοιώσει την ανάγκη να κάνω για άλλη μια φορά εμετό! Οι βρισιές και οι απειλές από την άλλη άκρη του σύρματος έδιναν κι' έπαιρναν, κι' εγώ δεν είχα παρά να τις μαγνητοφωνώ, όπως έκανα πάντοτε σ' αυτές τις περιπτώσεις. "Πότε θα σταματήσεις να μιλάς ρε; Δεν έβαλες μυαλό από την τελευταία φορά που κοντέψαμε να σε πετάξουμε στη θάλασσα; Δεν θα κατέβεις το καλοκαίρι στο νησί ρε αλήτη; Θα δεις, θα σε βαράμε όλοι μαζί!".

Δεν μου άφησε περιθώρια να απαντήσω. Τι να απαντήσεις άλλωστε σε έναν ανώνυμο "παλληκαρά"; Ας είναι πάντως καλά ο συμπατριώτης. Αφού τους ενοχλεί ακόμη η γραφή μου, είναι παρήγορο. Μέτρησα τους σφυγμούς μου. Θα έπρεπε να είναι πάνω από 120, ήταν όμως μόνο 80! Κι' αυτό θετικό, σκέφτηκα. Ως πού θα πάει όμως έτσι; Ο δρόμος είναι μοναχικός, απόμερος, σκοτεινός, κακοτράχαλος, γεμάτος πέτρες κι' αγκάθια. Περπατώ προς το φως, παραπατώ, πέφτω, σηκώνομαι, τρέχω, πέφτω πάλι. Διακρίνω κάποια μάτια στο σκοτάδι, δεξιά κι' αριστερά, που παρακολουθούν με αγωνία τις κινήσεις μου. Κάτι φαίνεται πως περιμένουν. Να δουν, ίσως, αν θα τα καταφέρω...

Περισσότερα...