Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Εικόνες που χάθηκαν στον βωμό της προόδου.

Εικόνα που χάθηκε αλλά έμεινε χαραγμένη για πάντα στο μυαλό. Τι είναι αυτό που συνδέει το παρελθόν με το παρόν; Το παλιό με το νέο; Το αναχρονιστικό με το μοντέρνο; Αρκεί μια παλιά φωτογραφία για να φουλάρουν οι μηχανές της μνήμης και να ζωντανέψουν οι παλιές καλές εποχές. Τότε που το "νησάκι", έξω απ' το λιμανάκι της Μπούκας, στην Κάσο, καθόριζε τα όρια της ξηράς με τον υγρό γαλάζιο ορίζοντα. Τώρα, χάθηκε πια και στη θέση του δεσπόζει ένας τεράστιος μώλος και ένα καινούριο λιμάνι που εξυπηρετεί τις συγκοινωνιακές ανάγκες του ακριτικού νησιού. Ποιος μπορεί ωστόσο να πει με σιγουριά αν ο ενταφιασμός του μικρού νησιού για τις ανάγκες κατασκευής του νέου λιμανιού ήταν προτιμότερος σε σχέση με τη νοσταλγική ομορφιά αυτής της φωτογραφίας;

Η πρώτη συναυλία του Μάριου Φραγκούλη στην Κάσο (Αύγ. 2003).

Επτά συνολικώς συναυλίες του Μάριου Φραγκούλη πραγματοποιήθηκαν στην ακριτική Κάσο από το 2003 μέχρι και το 2009. Η καλύτερη, κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν η πρώτη. Αυτή δηλαδή που πραγματοποιήθηκε στο γραφικό λιμανάκι της Μπούκας τον Αύγουστο του 2003. Και ηταν η καλύτερη, παρ' όλο που υστέρησε, σε σχέση με τις επόμενες, από πλευράς οργάνωσης και τεχνικής υποστήριξης (φώτα, ηχητικά κ.λπ.). Ήταν η πρώτη, άλλωστε, και τέτοιου είδους ατέλειες και ελλείψεις ήταν δικαιολογημένες. Ο Μάριος είχε μαζί του σ' εκείνη την συναυλία τον Κρητικό τραγουδιστή Ανδρέα Σμυρνάκη, με τον οποίο έκανε ένα εκπληκτικό ντουέτο μετά το 1.05.50'' περίπου του βίντεο που ακολουθεί, ενώ στο πιάνο, όπως πάντα, ήταν ο Θοδωρής Οικονόμου και στην κιθάρα ο Παναγιώτης Μάργαρης.

Περισσότερα...

Η τελευταία συναυλία του Μάριου Φραγκούλη στην Κάσο (Αύγ. 2009).

Τον Αύγουστο του 2009, το λιμανάκι της Μπούκας έμελλε να ζήσει, για τελευταία φορά, μια συναυλία του Κασιώτη τενόρου Μάριου Φραγκούλη. Μαζί με τον ερχομό του Δ.Ν.Τ. και της Μέρκελ ήρθε, θαρρείς, και το τέλος εκείνων των όμορφων στιγμών, αφού η κάνουλα ροής χρημάτων για τον πολιτισμό έκλεισε μαζί με τις κάνουλες για τους μισθούς και τις συντάξεις. Συντροφιά του Μάριου, εκείνο το Αυγουστιάτικο βράδυ, ο Γιώργος Περρής, η Αλίκη Καγιαλόγλου και εκτάκτως ο Στέλιος Διονυσίου. Απολαύστε τους. Ζητώ συγγνώμη για τους παράπλευρους ήχους. Με παρόντες όμως και φωνασκούντες τόσους πιτσιρικάδες και πλήθος θεατών στις γύρω βάρκες, κάποια ηχητικά παράσιτα ήταν αναπόφευκτα.

Οι μέρες που πέρασαν, οι μέρες που θέλουμε να επιστρέψουν...

Ένα εξαιρετικής έμπνευσης βιντεάκι, το οποίο επιμελήθηκε ένα μέλος του "Ομίλου Φουσκωτών Σκαφών Λέσβου" με την ευκαιρία της κοπής της Πρωτοχρονιάτικης πίτας τους το 2011, ήταν αυτό που με "τσίγκλησε" να γράψω δυο λόγια για τις όμορφες μέρες που πέρασαν. Για τις όμορφες μέρες που θέλουμε να επιστρέψουν γι' αυτούς, τουλάχιστον, που ακολουθούν. Για κάποιους από εμάς, τους παλαιότερους, εκείνες οι μέρες θα μείνουν μάλλον για πάντα μια όμορφη ανάμνηση...

Γαλάζια άβυσσος.

Αναδημοσίευση από το τεύχος Δεκεμβρίου 1994 του περιοδικού "Γιώτιγκ & Θάλασσα".

Θυμάται και περιγράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Σκέτη ιεροτελεστία το ντύσιμο για εκείνη την κατάδυση...Το εγχείρημα της αυτόνομης κατάδυσης στα 200 μέτρα, σε ανοικτή θάλασσα από τον Κώστα Θωκταρίδη, είχε ήδη αναβληθεί για την Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου του 1994. Τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετώπιζα στο επαγγελματικό φουσκωτό που είχα εκείνη την εποχή και θα εκτελούσε χρέη σκάφους ασφαλείας, τράβηξαν μερικές ημέρες πίσω την προσπάθεια και, μαζί, την αγωνία για το αποτέλεσμα. Τα πάντα ωστόσο ήταν έτοιμα το πρωί εκείνης της Δευτέρας στο Καλαμάκι. Το κλειστό φορτηγάκι του Κώστα μετακόμισε, κυριολεκτικώς, τον καταδυτικό εξοπλισμό και τους τέσσερις αυτοδύτες στο επτάμετρο φουσκωτό. Εικοσιμία φιάλες κατάδυσης και δύο τεράστιες φιάλες οξυγόνου, ένα κινητό φαρμακείο, καταδυτικές στολές, μάσκες, πέδιλα, ρυθμιστές, λεκάνες με σχοινιά, βάρη και πλωτήρες φορτώθηκαν στο φουσκωτό που έμοιαζε να μην καταλαβαίνει και πολλά πράγματα.

Περισσότερα...