Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Ο παραδοσιακός γάμος του Αντώνη και της Έλλης στην Κάσο.

Θυμάται και περιγράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Στο ταβερνάκι της κυρα Μαρίας, στο Μεγάλο Λιβάδι Σερίφου, παρηγορήθηκαν τα διαμαρτυρόμενα στομάχια μας.Ο Αντώνης παντρεύτηκε. Δικαίως θα ρωτήσετε, ποιος Αντώνης; Ο Αντώνης λοιπόν της ιστορίας μας, Κασιώτης στην καταγωγή, που ζει όμως μονίμως στην Αθήνα, γνώρισε την Έλλη, αγαπήθηκαν, και όταν εκείνος της πρότεινε να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί, εκείνη δέχθηκε αλλά του ζήτησε να παντρευτούν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κάσο. Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήμουν κι' εγώ. Αποφάσισα, λοιπόν, να ανταποκριθώ στην πρόσκληση και, συγχρόνως, να πάω στην Κάσο εν πλω, με το μικρό φουσκωτό σκάφος που είχα εκείνη την εποχή. Ένα Olympic St μήκους 3.8 μέτρων, με κινητήρα Tohatsu 25 h.p.

Περισσότερα...

Ιούνιος 2005 : Αποστολή Αγάπης του "Ναυτίλου" στα Διαπόντια.

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Τμήμα του άρθρου που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στα περιοδικά "Υποβρύχιος Κόσμος" και "Thalassa", τον Σεπτέμβριο του 2005

Τα μέλη της Αποστολής λίγο πριν τον ομαδικό απόπλου από τα Σύβοτα.Ισχυρίζονται κάποιοι ότι το παρελθόν δεν έχει σημασία και δεν χρειάζεται να το αναπολεί κανείς ούτε να στηρίζεται πάνω του. Έχω αντίθετη άποψη. Γιατί, απλούστατα, το παρελθόν ήταν κάποτε... παρόν. Στηρίξαμε πάνω του κάποια όνειρά μας. Κάναμε φίλους, ζήσαμε όμορφες και άσχημες στιγμές, δώσαμε και πήραμε, πάθαμε και μάθαμε. Το παρελθόν μας διδάσκει και μας καθοδηγεί στο παρόν. Μας δίνει την δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές παγίδες. Αν παθαίναμε ξαφνικά αμνησία, αν ξεχνούσαμε τις τραυματικές μας εμπειρίες, θα επαναλαμβάναμε τα ίδια ακριβώς λάθη, θα εμπιστευόμασταν και πάλι τους ανθρώπους που μας πρόδωσαν. Δεν είναι τυχαίο πως οι ανιστόρητοι ηγέτες κάνουν τα ίδια λάθη που έκαναν άλλοι πριν απ' αυτούς. Τέτοια παραδείγματα έχει πολλά να διηγηθεί η ιστορία. Γιατί τα λέω όμως όλα αυτά στον πρόλογο αυτού του άρθρου, θα ρωτήσετε. Θα δείτε γιατί...

Περισσότερα...

Όσο κρατάει ένα τραγούδι...

Ένα βράδυ του Απρίλη στο Πόρτο Βρώμη.

Στιγμές είναι η ζωή μας, που έρχονται και φεύγουν. Κάποιες λησμονούνται, γιατί δεν έχουν τον τρόπο να διεισδύσουν στην ψυχή μας. Κάποιες επιδιώκουμε να τις λησμονήσουμε, γιατί μας πληγώνουν. Κάποιες, όμως, μένουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη μας, γιατί έχουν μέσα τους αυτό το περίεργο συστατικό της αιωνιότητας που μένει ανέπαφο στον χρόνο. Στιγμές αιωνιότητας που έχουν σχέση με απλά πράγματα. Με το σκοτάδι που πέφτει αργά πάνω απ' τη θάλασσα. Με το τρεμάμενο φως ενός κεριού. Με ένα τραγούδι που ακούγεται στο στερεοφωνικό. Δυο ψάρια που ψήνονται στα κάρβουνα. Μια ανθρώπινη παρέα που συνυπάρχει αρμονικά με τη μαγεία της φύσης...

Η ιστορία του πρώτου επαγγελματικού φουσκωτού.

Θυμάται και γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Επιβατηγό τουριστικό φουσκωτό σκάφος Αρμάθια, Νηολογίου Πειραιώς 7009 Ανέκαθεν πίστευα ότι δεν δικαιούσαι να έχεις άποψη αν δεν κατέχεις το θέμα για το οποίο ερωτάσαι. Παρέμενα έτσι σιωπηλός στα σχόλια των "ειδημόνων" του χώρου που γελούσαν ειρωνικά στο άκουσμα της επιθυμίας μου να "βγάλω" επαγγελματικό φουσκωτό: "Δεν υπάρχει περίπτωση Ιωσήφ. Δεν γίνεται Ιωσήφ. Χαμένος κόπος Ιωσήφ. Προσπάθησα κι' εγώ αλλά σκόνταψα", και άλλα τέτοια "αισιόδοξα"...

Η ιδέα να "βγάλω" ένα φουσκωτό επαγγελματικό σκάφος είχε πάντως μπει για τα καλά στο κεφάλι μου και με ταλαιπωρούσε. Όλα αυτά συνέβαιναν το έτος 1992. Το 1991 ήμουν κάτοχος ενός φουσκωτού σκάφους μήκους 7,4 μέτρων της "Olympic Hellas", με το οποίο είχα επιχειρήσει εκείνο το αλησμόνητο ταξίδι στη Σκωτία. Πίστευα ότι ένα τέτοιο σκάφος, με άλλη όμως εσωτερική διάταξη και άλλο κινητήρα ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Πούλησα το σκάφος της Σκωτίας και το 1993 παρήγγειλα στην "Olympic Hellas" ένα παρόμοιο, με την διάταξη που ήθελα, και άρχισα να τρέχω...

Περισσότερα...

"Η εφημερίδα που τα λέει όλα στον λαό".

Θυμάται και σχολιάζει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ήταν στραβό το κλίμα...Ακούω, διαβάζω και βλέπω, προσφάτως, αστυνομικούς και λιμενικούς να συλλαμβάνονται και να οδηγούνται ενώπιον της Δικαιοσύνης, με την κατηγορία της διακίνησης ναρκωτικών, αλλά δεν εκπλήσσομαι. Και δεν εκπλήσσομαι γιατί, όταν πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο Γεώργιος Ράλλης, πριν από 32 χρόνια δηλαδή, εγώ έγραψα ένα άρθρο στην εφημερίδα "Αυριανή", με τίτλο... "Χωρίς τίτλο", που δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 30ής Αυγούστου του 1981. Πρωτόμπαρκος δημοσιογράφος ετών 29, την εποχή εκείνη, έψαχνα να βρω το καταφύγιό μου. Τον χώρο που θα μπορούσε να στεγάσει το πάθος μου για την αληθινή και αδέσμευτη δημοσιογραφία. "Κούνια που σε κούναγε", έλεγε ο πατέρας μου, αλλά εγώ δεν τον άκουγα. Το σλόγκαν "Αυριανή, η εφημερίδα που τα λέει όλα στον λαό", με είχε επηρεάσει, με αποτέλεσμα τα βήματά μου να με οδηγήσουν στα γραφεία του Ταύρου. Από την αρχή όμως φαινόταν το παιδί, άλλο τόσο και ο χώρος στον οποίο πίστεψε και "επένδυσε"...

Περισσότερα...