Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Σημείωμα του εκδότη

editorial

Άλλοι είναι επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια και υγεία, όχι όποιος λογάται ελεύθερα και λογικά!

editorialimageΜετά από κάποια απαράδεκτα σχόλια που δέχτηκα προσφάτως στον λογαριασμό μου στο YouTube, και τα οποία βεβαίως διέγραψα, θα ήθελα να καταστήσω σαφές και να διευκρινίσω, άπαξ και δια παντός, τα εξής.

Μου καταλογίζουν κάποιοι, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να με τυλίξουν σε μια κόλλα χαρτί και να με στείλουν στον εισαγγελέα, πατώντας επάνω στον αντισυνταγματικό νόμο που απαγορεύει την ελεύθερη έκφραση διαφορετικής άποψης, ότι δήθεν αποκαλώ τον Covid-19 κοροϊδοϊό, υπονοώντας προφανώς ότι δεν πιστεύω στην ύπαρξή του και προτρέπω τον κόσμο που με παρακολουθεί να μη φοράει μάσκα και να μην υπακούει στα κελεύσματα της κυβέρνησης, αποτελώντας έτσι κίνδυνο για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια!

Περισσότερα...

Περί καραντίνας, φίμωτρου, φασιστών και άλλων τινών.

Γράφει έξαλλος ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
 
iosif.fimotro2Έφτασε πια ο κόμπος στο χτένι με όλα αυτά που συμβαίνουν στον χώρο των λοιμωξιολόγων, των κυβερνώντων, των αστυνομικών αρχών, των εκδοτών, των καναλαρχών και των λογής λογής παπαγάλων τους, που έκλεισαν και πάλι τους πολίτες στα σπίτια τους αφού πρώτα φρόντισαν να τους τρομοκρατήσουν.
 
Και σαν να μην έφταναν αυτοί, έχουμε και τους μασκοφόρους και τα τρολ του διαδικτύου που κάνουν bullying σε όσους τολμούν να έχουν και να εκφέρουν διαφορετική άποψη από αυτή των λοιμωξιολόγων και των κυβερνώντων. Ο φασισμός της λογοκρισίας που συνοδεύεται κατά κανόνα από ταμπέλες του τύπου είσαι "φασίστας", "ρατσιστής", "συνωμοσιολόγος" και πάει λέγοντας.

Περισσότερα...

Σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να συνεχίσω να αναπνέω ταξιδεύοντας.

kritiiiΌταν πριν από 9 περίπου χρόνια έκλεισα τα βιβλία της επιχείρησής μου, ανήμπορος να πληρώνω ασφαλιστικές εισφορές και φόρους, ενώ το εισόδημά μου είχε σχεδόν μηδενιστεί, νόμιζα ότι εκεί θα τελείωνε και το χόμπυ μου και η ενεργή δραστηριότητά μου στον χώρο της θάλασσας. Μερικά χρόνια πριν, άλλωστε, είχα πουλήσει το τελευταίο φουσκωτό σκάφος που είχα γιατί δεν υπήρχε πια η δυνατότητα να πληρώνω 2 λίτρα αμόλυβδης βενζίνης για μια θαλασσινή απόδραση ενός ναυτικού μιλίου!

kagkourasΛίγο νωρίτερα ο Νίκος Κάγκουρας μου είχε κάνει το πρώτο μεγάλο δώρο. Δημιούργησε για λογαριασμό μου την ιστοσελίδα https://www.ribandsea.com/ και μου έδωσε τη δυνατότητα να επικοινωνώ τις ιδέες μου, να γράφω, να φωτογραφίζω και να βιντεοσκοπώ τα ταξίδια και τις συνεντεύξεις μου. Κάτι που με απίστευτη δυσκολία έκανα μέχρι τότε λόγω της δυσκαμψίας μου στα παραγγέλματα επίκυψης που μου έδιναν οι εκδότες και καναλάρχες. Εκείνη η ανιδιοτελής προσφορά του φίλου μου ήταν πολύτιμη και τον ευχαριστώ απ' τα βάθη της καρδιάς μου.

Περισσότερα...

Η γενιά της μάσκας.

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

editorialimageΣωτήριο έτος 2020 μ.Χ. και η αμφίεση ενός χειρουργού έχει επιβληθεί, υποχρεωτικώς πλέον, σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Και κανείς δεν γνωρίζει μέχρι πότε θα ισχύει αυτό αφού τίποτε δεν είναι μονιμότερο του προσωρινού, οι δε βλέψεις και οι προθέσεις αυτών που κινούν τα νήματα αυτής της υπόθεσης είναι άγνωστες.

maska1Ανατρέχω στα τσιπάκια της μνήμης μου και θυμάμαι εκείνη την κοπελιά στο ταμείο του φαραγγιού της Σαμαριάς, η οποία μου υπέδειξε, με επιτακτικό ύφος, να συμμορφωθώ προς τα υποδείξεις και να φορέσω τη μάσκα μου. Ακόμη αναρωτιέμαι για ποιο λόγο θα έπρεπε να φορέσω μάσκα σε ένα μονοπάτι όπου περπατούσα ολομόναχος! Ποιον ή ποιους υπήρχε κίνδυνος να μολύνω, αν βεβαίως υποτεθεί ότι ήμουν ασυμπτωματικός φορέας του Covid-19; Τα δένδρα, τα κρι κρι ή τις καρακάξες; Ή μήπως έπρεπε να προστατευτώ από τα δένδρα, τα κρι κρι και τις καρακάξες που μπορεί να ήταν αυτές ασυμπτωματικοί φορείς του ιού; Και γιατί δεν επιβάλλεται στα δένδρα, τα κρι κρι και τις καρακάξες να φορέσουν μάσκα;

Περισσότερα...

Αυτή ήταν πράγματι μια πολύ δύσκολη και ψυχοφθόρα κατάσταση...

editorialimageΧθες έζησα μια από τις πιο δύσκολες και ψυχοφθόρες καταστάσεις που έχω βιώσει ως τώρα, καθώς η καρδιά μου με έσπρωχνε να αποβιβαστώ κι' εγώ στο νησί που σημάδεψε τη ζωή μου, αλλά συγχρόνως το μυαλό και τα τραύματα 33 ετών, που δεν έχουν ακόμη επουλωθεί, με κράτησαν τελικώς στο κατάστρωμα του "Πρέβελης".

Ίσως θα ήταν καλύτερα αν είχα μείνει στην καμπίνα μου...