Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Τα "χαμένα" αρχεία του Ο.Φ.Σ.Ε. (Δ΄)

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου...

Όπως ήδη εξιστόρησα, στα τέλη Οκτωβρίου του 1989, αμέσως μετά το πέρας δηλαδή των μεγάλων εκδηλώσεων εκείνης της χρονιάς, πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη ετήσια τακτική γενική συνέλευση των μελών του συλλόγου και οι αρχαιρεσίες, από τις οποίες προέκυψε το νέο δ.σ., την σύνθεση του οποίου ανέφερα στην αρχή του τρίτου μέρους της ιστορίας.

Περισσότερα...

Τα "χαμένα" αρχεία του Ο.Φ.Σ.Ε. (Γ΄)

Η συγκινητική επιστολή του Ζήση Στρατάκη.Μετά από όλες εκείνες τις αντιδράσεις των μελών και τις υποσχέσεις των υποψηφίων ότι θα βοηθήσουν ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι του σωματείου, δεν είχα παρά να ανακαλέσω την απόφασή μου να αποχωρήσω, και να ηγηθώ και πάλι του δ.σ. που προέκυψε μετά τις αρχαιρεσίες του Οκτωβρίου 1989. Καθοριστική για την απόφασή μου να παραμείνω υπήρξε η στάση του Ζήση Στρατάκη, ο οποίος μου εκδήλωσε την συμπαράστασή του στέλνοντάς μου το ακόλουθο σημείωμα (φωτογραφία).

Περισσότερα...

Τα "χαμένα" αρχεία του Ο.Φ.Σ.Ε. (Β΄)

Το σήμα που είχε ο Ο.Φ.Σ.Ε. όταν ιδρύθηκε το 1987.Η επιλογή της επωνυμίας του νεοσύστατου συλλόγου ήταν πάντως λανθασμένη! Και ήταν λανθασμένη γιατί δεν δημιουργούν βεβαίως οι... βάρκες τους συλλόγους, αλλά οι άνθρωποι! Η σωστή επωνυμία θα ήταν "Όμιλος ιδιοκτητών φουσκωτών σκαφών Ελλάδος". Επειδή όμως ηχητικά το "γιώτα" δεν "κολλούσε" στην εκφορά των αρχικών του ονόματος (Ο.Ι.Φ.Σ.Ε.), το παραβλέψαμε, παραβλέποντας μαζί και το... ανθρώπινο στοιχείο... Η επωνυμία όμως, εκτός από λανθασμένη ήταν και άστοχη! Γιατί δεν μπορείς να επικαλείσαι την πανελλαδική εμβέλεια ενός συλλόγου και να μονοπωλείς την... ελληνική "ιθαγένειά" του, ενώ η έδρα του είναι στην Αθήνα και τα μέλη του κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του λεκανοπεδίου!

Περισσότερα...

Στις Ηράκλειες στήλες με φουσκωτό. (Ε΄)

Μέρος πέμπτο και τελευταίο. Η επιστροφή στην... "Ιθάκη".

Επιλέξαμε στην επιστροφή να σταματήσουμε στα ίδια σημεία όπου είχαμε σταματήσει και στον πηγαιμό. Αφήνοντας πίσω μας το Γιβραλτάρ, από τα πρώτα μίλια κάναμε τη διαπίστωση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τις μηχανές. Ζημιά που δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε αμέσως. Το πρόβλημα μεγάλωσε και απέκτησε «όνομα», μόλις φύγαμε απ' το Alicante. Ο ένας κινητήρας αρνιόταν πεισματικά να υπακούσει στις εντολές του πρόσω-ανάποδα! Όχι ότι και ο άλλος ήταν σε καλύτερη κατάσταση δηλαδή!

Περισσότερα...

Στις Ηράκλειες στήλες με φουσκωτό. (Δ΄)

Μέρος τέταρτο. Το πέρασμα από την Σαρδηνία στις Βαλεαρίδες και το Γιβραλτάρ.

Σε τέτοια χαρτιά σημειώναμε το στίγμα των διαφόρων λιμανιών στα οποία προσεγγίζαμε.Ξημέρωνε, κι’ εγώ ένοιωσα βαρύς καθώς ξύπνησα και στριφογύρισα μέσα στον υπνόσακκο. Ήμουν μάλλον απρόθυμος να σηκωθώ αμέσως. Το βάρος που ένοιωθα το εντόπιζα στο κεφάλι μου, αλλά δεν πονούσα. Ήταν ο μάλλινος σκούφος, που ζύγιζε ήδη πάνω από ένα κιλό, καθώς ήταν ποτισμένος μέχρι την τελευταία του ίνα από την βραδυνή υγρασία! Κάθισα οκλαδόν, και ενώ έστιβα το μάλλινο σκουφί να φύγει το νερό, έριξα μια γρήγορη ματιά γύρω μου. Η βάρκα ήταν στη θέση της, το ίδιο και η άκρη του σχοινιού που είχα δέσει στο πόδι μου! Η παραλία εκτεινόταν σε μεγάλη απόσταση, δεξιά και αριστερά μας, και πίσω διακρίνονταν οι εγκαταστάσεις κάποιου ξενοδοχειακού συγκροτήματος. «Άντε μάγκες», ακούστηκε η βραχνή φωνή του Τάσου. «Σηκωθείτε να του δίνουμε, γιατί έχουμε πολύ δρόμο ακόμη»...

Περισσότερα...