Rib and Sea

Του Δημήτρη Ευθυμάκη.

Πούλησε τη στολή του για ένα «μπόνους». Οχι για να αλλάξει ζωή. Αλλά για να προσθέσει κάτι παραπάνω σε μια ήδη αξιοπρεπή καθημερινότητα. Εδώ βρίσκεται το σοκ. Όχι τόσο στην κατασκοπεία, αυτή θα υπάρχει όσο υπάρχουν κράτη, αλλά στην αναλογία τιμής και βαρύτητας. Στο πόσο φθηνά αποτιμώνται έννοιες ανεκτίμητες, όπως η εθνική ασφάλεια, τα γαλόνια στο μπράτσο Δημήτρης. Η θλιβερή υπόθεση του σμήναρχου που ομολόγησε ότι κατασκόπευε υπέρ της Κίνας ανήκει την πιο πεζή και θλιβερή κατηγορία ανεντιμότητας και κατάντιας. Στην προδοσία χαμηλού κόστους. 

Τριάντα χιλιάδες ευρώ. Όχι ανά έτος. Όχι ανά αποστολή ζωής και θανάτου. Συνολικά, σε δόσεις. Όσο ένα καλό μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Όσο μια ανακαίνιση κουζίνας. Όσο δυο-τρία οικογενειακά καλοκαίρια μετρίου επιπέδου. Για τόσο πουλήθηκαν, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, οι στρατιωτικές γνώσεις του, η πρόσβασή του, ο όρκος του. 

Τι άλλο μπορούμε να νιώσουμε, πλην της κατάπληξης; Διότι δεν μιλάμε για έναν απελπισμένο, κακοπληρωμένο υπάλληλο των 900 ευρώ που «λύγισε». Μιλάμε για εν ενεργεία σμήναρχο, ανώτερο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, έναν εκπαιδευμένο αξιολογητή συμμαχικών συστημάτων. Εναν άνθρωπο με σταθερό μισθό, με συνολικές ετήσιες απολαβές που κινούνται γύρω στις 35.000-40.000 ευρώ, με κύρος, με επαγγελματική ασφάλεια, με θεσμική προστασία. 

Δεν πεινούσε, δεν βρισκόταν στο περιθώριο, δεν ήταν ξεχασμένος από το κράτος, δεν ήταν καν ένας παραγκωνισμένος απόστρατος που έψαχνε ρόλο για τη συνέχιση της ζωής του. Ηταν στο υψηλότερο και πιο παραγωγικό χρονικό σημείο της καριέρας του. Διοικητής, επικεφαλής, μέλος ανώτατων συμβουλίων. 

Και όμως, φέρεται να τα αντάλλαξε όλα αυτά με ένα ποσό που αντιστοιχεί περίπου σε έναν ετήσιο μισθό του. Δηλαδή, αν το δει κανείς ωμά, πούλησε τη στολή του για ένα «μπόνους». Οχι για να αλλάξει ζωή. Οχι για να εξασφαλίσει τα παιδιά του. Αλλά για να προσθέσει κάτι παραπάνω σε μια ήδη αξιοπρεπή καθημερινότητα. 

Εδώ βρίσκεται το σοκ. Οχι τόσο στην κατασκοπεία, αυτή θα υπάρχει όσο υπάρχουν κράτη, αλλά στην αναλογία τιμής και βαρύτητας. Στο πόσο φθηνά μπορεί να αποτιμηθούν έννοιες που υποτίθεται ότι είναι ανεκτίμητες. Η εθνική ασφάλεια, η συμμαχική εμπιστοσύνη, τα γαλόνια στο μπράτσο, η ίδια η έννοια του αξιωματικού. 

Δεν πρόκειται για μυθιστόρημα του Ψυχρού Πολέμου, με βαλίτσες γεμάτες δολάρια και διπλές ζωές σε πολυτελή ξενοδοχεία με σάουνες και προκλητικές καλλονές να πηγαινοέρχονται στα σαλόνια τους. Πρόκειται για μια μίζερη, λογιστική προδοσία, με μικροποσά, μεταφορές, ίσως και λίγη κολακεία. Μια προδοσία χωρίς δράμα, χωρίς ιδεολογία, χωρίς καν μεγάλο χρήμα. 

Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό μήνυμα της υπόθεσης. Οτι στην εποχή μας δεν χρειάζονται ούτε τεράστια κίνητρα ούτε μεγάλες ιδέες για να «σπάσει» ένας κρίκος. Αρκούν 30.000 ευρώ και η ψευδαίσθηση ότι «δεν θα γίνει και τίποτα». 

Τελικά, ο προδότης των 30.000 ευρώ δεν μας σόκαρε μόνο γιατί πρόδωσε. Μας σόκαρε και γιατί πρόδωσε τόσο φθηνά. Και αυτό λέει περισσότερα για την εποχή μας από όσα θα θέλαμε να παραδεχθούμε. 

Πηγή: https://www.protagon.gr/apopseis/o-prodotis-twn-30-000-evrw-44343308711