Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Το να συζητάς με μία γυναίκα και συγχρόνως Δήμαρχο, όπως είναι η Μαρία Καμμά, είναι ξεχωριστή εμπειρία. Η χαρά του ελεύθερου δημοσιογράφου, θα έλεγα, καθώς η συγκεκριμένη Δήμαρχος και γυναίκα δεν μασάει ποτέ τα λόγια της, αδιαφορώντας πολλές φορές για τις συνέπειες. Αν και εξ αγχιστείας συγγενής με τον αείμνηστο Τάσο Αλιφέρη, φαίνεται πως του μοιάζει τόσο πολύ στον χαρακτήρα και στον τρόπο εκφοράς λόγου και έργων, ώστε θα μπορούσε άνετα να πει κανείς ότι είναι το alter ego του.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Είναι μερικές χαρακτηριστικές κινήσεις που με προκαταλαμβάνουν θετικά για κάποιους ανθρώπους όταν τους συναντώ για πρώτη φορά. Το σφίξιμο του χεριού, επί παραδείγματι. Να σε κοιτούν στα μάτια όταν τους μιλάς. Να μη χρησιμοποιούν τον πληθυντικό τής, τάχα μου, ευγενείας, ενώ από μέσα τους σου σέρνουν τα εξ αμάξης. Να απαντούν στο τηλέφωνο, όταν τους καλείς, να είναι απλοί και άμεσοι και να μην το παίζουν πολυάσχολοι και "δήθεν". Κινήσεις που, για μένα, χαρακτηρίζουν όλους τους ανθρώπους αξίας, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ανθρώπους οι οποίοι ασκούν εξουσία.

Και επειδή θα αναρωτηθείτε προς τι αυτή η εισαγωγή, θα σας πω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Δήμαρχος των Λειψών Φώτης Μάγγος με τον οποίον είχα τη χαρά να συνομιλήσω κατά την διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής μας στο όμορφο νησί του.

Υπάρχει άραγε κάτι που δεν ξεπούλησε η αριστερά; Πανευρωπαϊκά, παγκόσμια, αλλά ειδικά στην χώρα μας;
Κάτι από τα όνειρα και τις ελπίδες του λαού, κάτι από τα δικά της όνειρα; Κάτι από την ψυχή των πρώτων ματωμένων επαναστάσεων;

Και όλο αυτό το ξεπούλημα γιατί; Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιά καρέκλα.
Για μιά εφήμερη συναναστροφή με την εξουσία. (ακόμη και τα 70 χρόνια του "υπαρκτού" εφήμερα ήταν)
Για τρείς ιδεοληψίες και δέκα επιτήδειους.
Για πέντε τυχοδιώκτες, και τα εκατό σκουλήκια τους.

Γράφει ο ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Εξ αφορμής του επιδιωκόμενου χωρισμού Εκκλησίας-κράτους, ώστε να έλθει η οικονομική ανάπτυξη και να ευτυχήσει επί τέλους ο ελληνικός λαός με νέους διορισμούς εις το Πρυτανείον. 

«Αρθρον 16 Συντάγματος 1952
...

Εις πάντα τα σχολεία μέσης και στοιχειώδους εκπαιδεύσεως η διδασκαλία΄αποσκοπεί την ηθικήν και πνευματικήν αγωγήν και την ανάπτυξιν της εθνικής συνειδήσεως των νέων επί τη βάσει των ιδεολογικών κατευθύνσεων   του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Πηγή : https://www.athensvoice.gr/politics/478754_paraxeno-den-einai-25-toy-syriza-alla-38-tis-nd

Γράφει ο Λεωνίδας Καστανάς.

Η λήξη του τελευταίου μεγάλου πολέμου βρήκε την πιο φιλοκομμουνιστική χώρα της Ευρώπης στη δυτική πλευρά. Από εκεί άρχισαν όλα. Οι μεγάλες δυνάμεις μοίρασαν τον κόσμο και η Ελλάδα βρέθηκε στην ελεύθερη μεριά. Το ΚΚΕ το πάλεψε με τον αέρα του αντιστασιακού, έσυρε τη χώρα σε έναν αδυσώπητο εμφύλιο πόλεμο αλλά ηττήθηκε. Η συμμετοχή των Αγγλοαμερικάνων στην έκβαση του εμφυλίου ήταν καθοριστική. H πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν τους το συγχώρεσε ποτέ. Οι φιλοδυτικές εγχώριες ελίτ και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι δεν το ξέχασαν. Και γι’ αυτό φρόντισαν να οικοδομήσουν τη χώρα ως μια σοσιαλιστική ρέπλικα, έτσι ώστε να μπορούν να την κυβερνήσουν. Την ίδια στιγμή που καταδίωκαν με σκληρότατο τρόπο τους κομμουνιστές, υλοποιούσαν στοιχεία από το πρόγραμμά τους διαμορφώνοντας έναν ιδιότυπο «σοσιαλισμό» με την οικονομική βοήθεια και την πολιτική στήριξη των δυτικών συμμάχων.