Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Γενικώς, όπως είπα χθες στον πατέρα Σπυρίδωνα Δεναξά, τον ηγούμενο της Μονής Χοζοβιώτισσας, είμαι ένας δύσπιστος άνθρωπος. Δεν πιστεύω σε θαύματα, αγίους, "ιερά" λείψανα και στις υπερβολές γενικώς με τις οποίες αμαύρωσαν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το ιερατείο τη θρησκεία μας. Όμως, μια επίσκεψη στο εκπληκτικό μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας Αμοργού μπορεί και πρέπει να την κάνει κάποιος, ακόμη και αν είναι ο πλέον δύσπιστος άνθρωπος του πλανήτη!
Το σημείο, κατ' αρχάς, στο οποίο είναι κτισμένο το μοναστήρι μόνο θαυμασμό μπορεί να προκαλέσει. "Κρεμασμένο", θαρρείς, "καρφωμένο" θα έλεγα καλύτερα, σαν ένα κατάλευκο λευκό περιστέρι στα αφιλόξενα σκούρα γκρεμνά της βορειοανατολικής ακτής της Αμοργού. Περισσότερο με απόκοσμη ζωγραφιά μοιάζει παρά με ανθρώπινο κατασκεύασμα!







