Γράφει ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος.
Η Nοτιοανατολική Μεσόγειος είναι μια θαλάσσια λεκάνη και συνάμα στρατηγικό σταυροδρόμι με σημασία τόσο γεωστρατηγική όσο και με βαρύνουσα γεωπολιτική αξία. Οι ενεργειακοί πόροι που διαθέτει αφ΄ ενός, η εγγύτητα που εξασφαλίζει προς τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου αφ΄ ετέρου, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι βρίσκεται σε νευραλγική θέση ως προς τον έλεγχο των δρόμων του εμπορίου, ανέδειξαν την περιοχή αυτή ως μείζονος ενδιαφέροντος. Οι συσχετισμοί των δυνάμεων και οι επιδιώξεις των ισχυρών στην περιοχή είναι πολυσύνθετες και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες, καθώς οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν την ανακατανομή της ισχύος στην λεκάνη της Ν.Α. Μεσογείου. Αμέτοχη στο “παιχνίδι” αυτό δεν μένει φυσικά η Τουρκία, η οποία υιοθετώντας μία εξωτερική επιθετική πολιτική εδραζόμενη στον νεοθωμανισμό, αποσκοπεί στην αύξηση της εθνικής της ισχύος και στην ανάδειξή της σε περιφερειακή υπερδύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η επιδίωξη της Τουρκίας, που βρίσκει, μεταξύ άλλων, ερείσματα και στο δόγμα του Νταβούτογλου περί υπάρξεως “στρατηγικού βάθους”, όσο και εάν φαίνεται παράδοξο, εξυπηρετεί το Ισραήλ, όσο και εάν διατείνεται περί του εναντίου. Και αυτό, διότι το Τελ Αβίβ εκμεταλλεύεται τον φόβο που προκαλεί στον Κυπριακό Ελληνισμό η τουρκική στάση με αποτέλεσμα να γίνεται ευκολότερα “καλοδεχούμενη η ισραηλινή προστασία”...








