Γράφει ο Απόστολος Σαραντίδης.
Δοκίμιο σύντομης σπονδυλωτῆς ἀντισυμβατικῆς προσέγγισης τοῦ Δωδεκαήμερου.
1. Ἀλλοτρίωση
Ἡ βίαια καὶ ἐπιτυχὴς προσπάθεια αἰώνων εἰσαγωγῆς ἰδεολογίας, ἀλλοτρίωσε καὶ θρησκειοποίησε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀλήθεια, μὰ ποτὲ δὲν κατάφερε νὰ κατακερματίσει τὴ Μία Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία διότι ἐκ φύσεώς Της «καὶ πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς». Αὐτὸ ποὺ στὴν πραγματικότητα πέτυχαν, ἦταν ὁ κακοήθης νεοπλασματικὸς πολλαπλασιασμὸς ἀντορθόδοξων αἱρετικῶν «ἐθνοφυλετικῶν» παρασυναγωγῶν στὸ ὄνομα ἑνὸς ἀλλοιωμένου καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀνύπαρκτου Χριστοῦ ποὺ δὲν σώζει ἀπὸ τὴν πτώση, κατὰ κανόνα ὑποταγμένων στὶς σκοπιμότητες τοῦ κρατικοῦ ἐθνικισμοῦ. Κλειδὶ στὴν κατανόηση, ἡ πτώση.
2. Ἑλληνισμός
Στοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ἡ θρησκεία ὑπηρετοῦσε περισσότερο τὴ μεταφυσική τους ἀναζήτηση καὶ σχεδὸν καθόλου τὴν ἀτομοκεντρικὴ ψυχολογικὴ ἀνάγκη. Στὴ «σπουδὴ» τοῦ τρόπου τῆς ἀλήθειας σὲ συγκεκριμένο χρονικὸ ὁρίζοντα, συναντῶνται ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ἔτσι ὥστε Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸς νὰ εἶναι πλέον ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἔννοιες ταυτόσημες.










