Γράφει ο Απόστολος Κανδιάνου Σαραντίδης.
Το 1025 η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, αυτό που οι Δυτικοί επέβαλαν να το λέμε Βυζαντινή και την Ελλάδα Γραικία, φθάνει σε οριακό σημείο εξάπλωσης μετά από τις οριστικές απώλειες των ιουστινιάνειων επανακατακτήσεων στη Δυτική Μεσόγειο. Στον χάρτη φαίνεται καθαρά ότι συμπεριλαμβάνει όλες τις περιοχές του μείζονος Ελληνισμού, όπως αυτός διατηρήθηκε μέχρι και τον 19ο αιώνα και πολιτιστικά μεγαλούργησε ακόμη και σε καθεστώς σκλαβοσύνης.
Ομιλούμε για την Ανατολική εξελληνισμένη ήδη από τον 6ο αιώνα Ορθόδοξη Αυτοκρατορία. Όλα σχεδόν τα Βαλκάνια μέχρι την Κρήτη, Αδριατική, Αιγαίο, η Μικρασιατική Χερσόνησος της Ανατολίας μέχρι τον Καύκασο, Νότια Ιταλία, Νότια Κριμαία, Κύπρος και μια λεπτή λωρίδα της Ιουδαίας. Όπως φαίνεται καθαρά γεωστρατηγικά, συνενώνεται διά της Πόλεως η Ασία με την Ευρώπη και Αφρική, δηλαδή οι οριζόντιοι και κάθετοι χερσαίοι και θαλάσσιοι Άξονες. Ένας (1) χώρος σταθερότητας και ασφάλειας τον οποίον φθονεί η Δύση και θέλει πάντοτε να τον ελέγχει.









