Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Όταν συζητάς με ανθρώπους που έχουν την στόφα του Αρτέμη Αννίβα, νοιώθεις να μαγεύεσαι και να γίνεσαι κοινωνός των γνώσεων και των εμπειριών τους. Ο Αννίβας χάραξε τη δική του ξεχωριστή πορεία στον χώρο της ναυπήγησης ταχυπλόων σκαφών και της ταχυπλοίας. Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τα σκάφη Hannibal, που οφείλουν την ονομασία τους στο δικό του όνομα. Τόση ήταν δε η αγάπη και ο σεβασμός των πελατών και των φίλων του για τα σκάφη που ναυπηγούσε, ώστε δημιούργησαν την ομάδα φίλων και κατόχων σκαφών Hannibal! https://www.facebook.com/Hannibal-Boats-R-252937348226380/

Την πρώτη συνέντευξή του μου είχε δώσει τον Απρίλιο του 2010. Όπως δε μου είχε πει τότε ο ίδιος, εκείνη ήταν η πρώτη φορά που έδινε συνέντευξη σε δημοσιογράφο! https://www.ribandsea.com/face/311-qhannibalq.html

Έκτοτε, έχοντας στο μυαλό μου τη μινιατούρα που έφτιαχνε σε κλίμακα 1:10 για το εικοσάμετρο που σχεδίαζε, σκεφτόμουν συνεχώς να τον επισκεφτώ στην Ερμιόνη, όπου έχει αποτραβηχτεί τα τελευταία χρόνια, και να συζητήσω και πάλι μαζί του. On camera αυτή τη φορά.

Τον έχουν τρελάνει κάθε χρόνο στο κάψιμο, στα βαρελότα και στα βεγγαλικά αυτόν τον άθλιο τον Ιούδα που πρόδωσε τον Ιησού φιλώντας τον στο μάγουλο. Και καλά του κάνουν! Πρώτον γιατί είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τιμωρηθεί συμβολικά ο προδότης, κρεμασμένος πότε σε ένα δένδρο και πότε σε μια πλωτή εξέδρα, και δεύτερον γιατί έτσι συσπειρώνεται ο λαός, συμμετέχοντας σε μια αναίμακτη "επανάσταση" χωρίς αιτία με την οποία εκτονώνει τον θυμό του, εκτοξεύοντας συγχρόνως στα ύψη τον τζίρο των κάθε λογής επιχειρήσεων οι οποίες δραστηριοποιούνται στην ακτίνα της πυράς και της τιμωρίας.

Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε την Κυριακή της Ανάστασης και στο Πόρτο Χέλι, όπου υπήρχε το αδιαχώρητο! Όχι καρέκλα σε καφετέρια δεν ήταν ελεύθερη, αλλά ούτε χώρος να σταθεί ο επισκέπτης δεν υπήρχε, που έτρεξε να δει τον Ιούδα να καίγεται για άλλη μια φορά και, πάντως, όχι τελευταία.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που πήγαμε τελευταία φορά στην Ερμιόνη και είχαμε ξεχάσει πόσο όμορφος οικισμός είναι. Η τωρινή μας επίσκεψη στην όμορφη αυτή περιοχή έγινε με αφορμή την συνέντευξη που ήθελα από καιρό να πάρω on camera από τον ζωντανό θρύλο της ταχυπλοίας και της ναυπηγικής Αρτέμη Αννίβα.

Η Ερμιόνη είναι αυτό που λέμε κωμόπολη-κούκλα. Συνδυάζει αρμονικά το πράσινο με τη θάλασσα, διαθέτει μαρίνα και ασφαλές αλιευτικό καταφύγιο, τόσο στη μια πλευρά της χερσονήσου που καταλαμβάνει, όσο και στην άλλη, και είναι πεντακάθαρη, με πληθώρα ελκυστικών χώρων εστίασης και διανυκτέρευσης. Μακριά από χαμηλοσυνταξιούχους πάντως αυτές οι πολυτέλειες. Εμείς δεν αλλάζουμε το εποχούμενο τσαντήρι μας ούτε με το πολυτελέστερο ξενοδοχείο και εστιατόριο!

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Βρεθήκαμε τη Δευτέρα του Πάσχα στην παραλία των Φούρνων, ενός οικισμού που βρίσκεται κοντά στην Κοιλάδα και το Πόρτο Χέλι Αργολίδας, για να δοκιμάσουμε το εντυπωσιακό ηλεκτροκίνητο ποδήλατο θαλάσσης, που κατασκευάζει ο μηχανολόγος Ηλίας Κουτσάκης, το οποίο εκτέθηκε για πρώτη φορά στην πρόσφατη έκθεση "Boat and Fishing". Γιατί είναι άλλο πράγμα να βλέπεις μια τέτοια, εντυπωσιακή εκ πρώτης όψεως, κατασκευή, και άλλο να τεστάρεις τις δυνατότητές της στο υγρό περιβάλλον για το οποίο κατασκευάστηκε.

Με την ευκαιρία της δοκιμής πήγαμε μέχρι το προϊστορικό σπήλαιο Φράγχθι, που βρίσκεται σε απόσταση ενός περίπου ν. μιλίου νοτιοδυτικά της παραλίας των Φούρνων, απέναντι από τη νησίδα Κορωνίδα, ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Λιβανού.

Θυμάται ο Μανώλης Χριστουλάκης.

Παλιά στην Κίμωλο τηρούντο πολλά αναστάσιμα έθιμα. Μερικά  έχουν καταγραφεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου.
Στην Κίμωλο δεν ήταν γνωστός ο οβελίας, το σουβλιστό αρνί. Δε υπήρχε ούτε για δείγμα η σούβλα. Όλα αυτά ήτανε, όπως τα λέγαμε, στερεοελλαδίτικα.

Οι νοικοκυρές έβαζαν στο τσουκάλι από το απόγευμα του μεγάλου Σαββάτου το αρνί για να  είναι έτοιμο το πασχαλινό φαγητό, όταν τα μεσάνυχτα, μετά από την Ανάσταση επέστρεφαν στο σπίτι για να απολαύσουν τη σούπα, που την αυγόκοβαν. Όλο το Χωριό μύριζε, τότε, βραστό κρέας. Τρώγανε τη σούπα για να προετοιμαστεί το στομάχι στο αναστάσιμο φαγητό μετά την αυστηρή νηστεία της Σαρακοστής. Η  μητέρα μας, μάλιστα, φρυγάνιζε με φρέσκο βούτυρο στο τηγάνι, μπουκιές ψωμί που τις βάζαμε μέσα στο ζουμί και γινότανε  πεντανόστιμες. Στο τραπέζι ήτανε στρωμένο το  άσπρο υφαντό τραπεζομάντηλο, που το είχε υφάνει η μητέρα στην κρεβαταριά (υπάρχει στο Λαογραφικό).