Του Ανδρέα Φουράκη.
Ο χρόνος σβήνει λαογραφικούς θησαυρούς από τη μνήμη μας σαν γεγονότα, από τη γλώσσα μας σαν λέξεις και από τη ζωή μας σαν πράξεις.
Λέγεται ότι όταν ένας γέρος πεθαίνει καίγεται μια βιβλιοθήκη.
Τίποτε πιο αληθινό πράγματι από το μουσείο των αναμνήσεων του κάθε ανθρώπου που κρύβει μέσα του.
Τυχερή η γενιά της μεταπολεμικής εποχής που έζησε ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους.
Τυχερή γιατί έζησε το λίχνο και το όργωμα της γης με τα ζώα και το ξύλινο άροτρο αλλά και την κατάκτηση της σελήνης και την τεχνολογική έκρηξη του σήμερα. Οι δύο κόσμοι συνύπαρξαν για μεγάλο χρονικό διάστημα και έγινε μία σταδιακή αφομοίωση τους.








