Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Οι "Φίλοι της Ομαδας του Πέτρου Ζωγράφου" διοργάνωσαν μια συγκέντρωση στο καφε-εστιατόριο Vive Mar της Βούλας, το βράδυ της Τετάρτης 10 Φεβρουαρίου 2016. Πολύς ο κόσμος που κατέλαβε κάθε γωνιά της μεγάλης αίθουσας και έντονο το ενδιαφέρον του για το αποτέλεσμα της έρευνας του Πέτρου Ζωγράφου. Ωστόσο, οι απορίες και τα ερωτήματα που ήθελαν κάποιοι να θέσουν, επάνω σε τεχνικής φύσεως θέματα, τελικώς δεν ετέθησαν καθώς, περιέργως, ο διευθύνων την συζήτηση κ. Ιακωβίδης ξεκαθάρισε εξ αρχής ότι ερωτήσεις τεχνικής φύσεως δεν θα γίνουν δεκτές!

Η συγκέντρωση αναλώθηκε, ως εκ τούτου, στις σύντομες τοποθετήσεις του Πέτρου Ζωγράφου, του δικηγόρου της ομάδας κ. Γιάννη Σπηλιόπουλου, ο οποίος διάβασε και την Ιδρυτική Διακήρυξη του Κοινωνικού Κινήματος "Μεσόγειος" (η "ταμπακέρα", προφανώς, και ο αποχρών λόγος διοργάνωσης της συγκέντρωσης), οι δύο πανεπιστημιακοί καθηγητές κ.κ. Σταύρος Παπαμαρινόπουλος και Παναγιώτης Φιλντίσης και ο "χορηγός επικοινωνίας" του Πέτρου Ζωγράφου, ο γνωστός και μη εξαιρετέος τηλεοπτικός Ταρζάν Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος, καίτοι δήλωσε στην αρχή πως δεν του πέφτει λόγος και πως το χρέος του δημοσιογράφου πρέπει να εξαντλείται στην ανακοίνωση, δεν έχασε την ευκαιρία να εκφωνήσει μακροσκελή λόγο προκειμένου να αυτοδιαφημιστεί ως ο μοναδικός δημοσιογράφος ο οποίος τιμά το λειτούργημά του προβάλλοντας θέματα που δεν τολμούν να προβάλλουν οι υπόλοιποι συνάδελφοί του!

Πρέπει να συμβαίνει μια εθνική τραγωδία κάθε τόσο, κοντά στα μικρά και ξεχασμένα νησιά του Αιγαίου, για να στρέψουν την προσοχή τους σ' αυτά οι "συνάδελφοί" μου των μέσων της μαζικής μας εξαπάτησης-εξαθλίωσης. Αρκούσε λοιπόν η πτώση ενός ελικοπτέρου του Πολεμικού μας Ναυτικού και η απώλεια τριων παλληκαριών για να στραφούν τα φώτα της δημοσιότητας στην Κίναρο και την μοναδική (σήμερα) κάτοικό της, την αγαπημένη μου Ειρήνη Κατσοτούρχη.

Μέχρι πριν από δύο χρόνια η Ειρήνη ζούσε στον βράχο αυτό μαζί με τον σύζυγό της, τον αξέχαστο Μικέ, παίρνοντας την σκυτάλη από τους γονείς της. Τον Γιώργο και την Ακαθή Θηραίου. Τους είχα γνωρίσει όταν η Ειρήνη και ο Μικές ήταν ακόμη μετανάστες στην Αυστραλία. Τελευταία επιθυμία του κυρ Γιώργη να μη μείνει μόνο του το νησί μετά τον θάνατό του. Ζήτησε λοιπόν από την Ειρήνη, γνωρίζοντας πως λόγω του χαρακτήρα της θα ήταν το μόνο από τα παιδιά του που δεν θα του χαλούσε αυτό το χατήρι, να μετακομίσει στην Κίναρο όταν αυτός θα αναχωρήσει για το μεγάλο ταξίδι.

Πηγή : http://krisiksoisou.blogspot.gr/2016/02/blog-post_10.html

Στο Ηράκλειο Κρήτης ανεξάρτητοι αγρότες κατέλαβαν το κτήριο της εφορίας, αφού προδόθηκαν για πολλοστή φορά από τους συνδικαλιστές τους, των οποίων ή συμπεριφορά είναι τουλάχιστον ύποπτη αυτό τον καιρό.

Στην τελευταία μεγαλειώδη πορεία στις 4 Φλεβάρη η απόφαση των συνδικαλιστών ήταν να χωριστεί το τεράστιο πλήθος σε 2-3 "άσκοπα" μπλόκα με αποτέλεσμα όλος ο κόσμος που είχε αρχίσει να καλεί φίλους και συγγενείς (οι οποίοι δεν ήταν οι περισσότεροι αγρότες) να φύγει και να μείνουν πάλι 200-300 άτομα, όταν ή συμμετοχή πριν διαχωριστούν είχε φτάσει ίσως και πάνω από 20.000.

Πηγή : http://cityculture.gr/2014/07/to-chorio-tis-kritis-pou-anazita-neous-katikous-prosferontas-epangelmatiki-apokatastasi

Περίπου 5 χιλιόμετρα έξω από τα Χανιά, ανάμεσα στη Σούδα και την Τσικαλαριά, στα παλιά εργαστήρια κατασκευής τσικαλιών, βρίσκεται το Καλλιτεχνικό Χωριό της Κρήτης, Βερέκυνθος. Οι κάτοικοι του ζουν από την τέχνη τους και αναζητούν νέους χειροτέχνες να γεμίσουν τα 10 άδεια από τα 35 εργαστήρια του χωριού.

Ο Βερέκυνθος, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν το βουνό όπου ζούσαν και λατρεύονταν οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, γιοί του Δία και προστάτες των τεχνών που ήρθαν για να διδάξουν τις πανάρχαιες τέχνες της Μεταλλουργίας, της Κεραμικής, της Υαλουργίας και της Υφαντικής στους ανθρώπους.

Τα τελευταία, 15 χρόνια, στην περιοχή, λειτουργεί μία πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα κοινωνία καλλιτεχνών, οι οποίοι αναδεικνύουν τις τέχνες που είναι συνυφασμένες με τη ζωή και τον πολιτισμό του Κρητικού λαού.

Πηγή: http://www.smh.com.au/entertainment/music/the-11yearold-harpist-only-a-genius-can-do-what-she-does-20140720-zu14r.html

Μετάφραση : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Όταν η Olga Shevelevich άκουσε πριν από έξι χρόνια την πεντάχρονη Alisa Sadikova να παίζει άρπα, κατάλαβε ότι βρισκόταν μπροστά σε κάτι εξωπραγματικό. Ήταν η πρώτη φορά που το νεαρό κορίτσι κρατούσε στα χέρια του ένα μουσικό όργανο και έπαιξε ένα μουσικό κομμάτι που η Shevelevich, μια αρπίστρια και φίλη της οικογένειας, της έμαθε εκείνη ακριβώς την στιγμή.

"Ένοιωσα δέος", λέει η Shevelevich, που είναι σήμερα μία από τις δασκάλες μουσικής της Sadikova. "Νοιώθω ακόμη δέος κάθε φορά που την ακούω να παίζει. Μόνο μια ιδιοφυία μπορεί να κάνει αυτό που κάνει η Sadikova".  

Η Sadikova, που είναι σήμερα στην ηλικία των 11, εκπαιδεύεται στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης, στη Ρωσία. Σε ηλικία επτά ετών έπαιξε στο Carnegie Hall. Όταν ερωτήθηκε τι της αρέσει περισσότερο στην άρπα, η Sadikova απάντησε : "Όλα. Είναι το πιο απαλό και πιο όμορφο μουσικό όργανο".