Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Αφού μας ενημέρωσε ότι θα τιμήσει την κατάπτυστη συμφωνία των Πρεσπών, η αδελφή  τού Κούλη παρέδωσε και μαθήματα νομικών. Αυτή που είχε ξεχάσει μαζί με τον Ισίδωρο να δηλώσει $ 1.000.000   στο «πόθεν αίσχος», εξ ου και απηλλάγη δια βολεύματος ελλείψει δόλου. Με τόσα εκατομμύρια, να μην ξεχάσει ένα;

Μας είπε, λοιπόν, ότι ο Ρασπούτιν, κατά κόσμον Παπαγγελόπουλος, δεν απολαύει ασυλίας ως μη βουλευτής, εξ ου και μαζί του θα ασχοληθεί η δικαστική και όχι η νομοθετική εξουσία.   Κι’ εγώ που νόμιζα πως οι υπουργοί και οι αναπληρωτές υπουργοί εμπίπτουν, ως μέλη της κυβέρνησης, είτε είναι βουλευτές είτε όχι, στο άρθρο 86 του Συντάγματος που ορίζει ότι :

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

[Είμαστε όλοι φιλόμουσοι (=μας αρέσουν τα μούσια)].

Ούτω παρέφρασα τον τίτλον λαϊκού άσματος αδομένου υπό λαϊκής τινος αοιδού, ήστινος δεν ενθυμούμαι το ονοματεπώνυμον λόγω συγχύσεως προκληθείσης άμα τω ακούσματι του διορισμού του John Pretender εις τον θώκον του Προέδρου του Μεγάρου Μουσικής. Του ανθρώπου που έχει γίνει celebrity από δύο περιστατικά: το ένα είναι η ρίψη φιάλης του τερψιλαρυγγίου Coka cola κατά του διαιτητού αγώνος καλαθοσφαίρισης, ο οποίος είχε σφυρίξει αντιθέτως προς τας επιθυμίας του εν λόγω. Το άλλο είναι η ρήσις «Δημοψηφίσματα προκηρύσσουμε, όταν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα».

Και έτσι, μου θύμισε το αιποιταιληκώ κράτως, ότι είναι η ΝΔ που πρώτη αγκάλιασε με τον νόμο 1198/1981 το δημιούργημα του φιλόμουσου Χρήστου Λαμπράκη, ο οποίος ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις με το μη μουσικό συγκρότημά του. Δημιούργημα που φορτώθηκε στο κράτος, ώστε όλοι μας, δηλαδή οι πολλοί, να πληρώνουμε για την υψηλή διασκέδαση των ελάχιστων.

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Η κλειδαριά του camper μου είχε χαλάσει εδώ και πολλούς μήνες. Η πόρτα άνοιγε μόνο από μέσα. Αν ήθελες να την ανοίξεις απ' έξω έπρεπε να την κλωτσήσεις στο κάτω μέρος της! Και ντρεπόμουν, μεταξύ μας, να με βλέπουν να κλωτσάω την πόρτα του Hymer! Ένα από τα πλέον αξιόπιστα αυτοκινούμενα της Ευρωπαϊκής αγοράς.

Στην αντιπροσωπεία ο τεχνικός σήκωνε τα χέρια ψηλά. "Θα χρειαστείς καινούργια κλειδαριά Ιωσήφ", μου έλεγε. "Και πόσο κάνει η καινούργια κλειδαριά ρε Τάσο;", τον ρωτούσα. "Δεν ξέρω ακριβώς αλλά δεν θα κάνει πεντακόσια ευρώ;". Άκουγα το νούμερο και ανατρίχιαζα. Άσε την να ανοίγει με κλωτσιά, έλεγα από μέσα μου. Και να μου περισσεύουν 500 ευρώ (που δεν περισσεύουν δηλαδή) δεν θα τα δώσω για μια κλειδαριά. Έλεος!

Η ΑΝΕΚ LINES, με πυξίδα την πρωτοπορία, φιλοξένησε το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου, στο σύγχρονο Συνεδριακό της Κέντρο στα Χανιά, τον δεύτερο κύκλο του «4ου Παγκρήτιου Ενεργειακού Συνεδρίου» που διοργανώθηκε από την Cretan Energy Conferences και πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρείας Υδρογονανθράκων.

Στο συνέδριο αναπτύχθηκε από διακεκριμένους ομιλητές ο κομβικός ρόλος της Κρήτης για την ενεργειακή κάλυψη όχι μόνο της χώρας αλλά και της Ευρώπης, καθώς επίσης και οι μεγάλες προκλήσεις αλλά και τα προβλήματα που ορθώνονται τα προσεχή χρόνια για το νησί στο ενεργειακό μέτωπο, με σημείο αναφοράς τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Είχα την, πεπλανημένη φευ, εντύπωση ότι η ΔΕΘ αποτελεί εμπορική έκθεση, δηλαδή χώρο συγκέντρωσης διαφόρων επιχειρήσεων από την Ελλάδα και άλλες χώρες για την προβολή των προϊόντων τους. Θεωρούσα αυτονόητο, προφανές, αυταπόδεικτο, δεδομένο, αδιαμφισβήτητο, αναντίρρητο, αναντίλεκτο ότι με την παρουσίαση εκεί των προϊόντων ελληνικών επιχειρήσεων, γίνονται αυτά γνωστά, ώστε να αυξηθεί η παραγωγή τους, εξαγωγή τους κ.λπ. προς όφελος της εθνικής οικονομίας.

[ΣΗΜ: με παρέσυρε, ως φαίνεται, ο ιδρυτικός νόμος 5184/1926, αλλά και ο ισχύων 735/1977: «1. Σκοπός της ΔΕΘ Α.Ε., λειτουργούσης χάριν του δημοσίου συμφέροντος κατά τους κανόνας της ιδιωτικής οικονομίας είναι: