Του Δημήτρη Ευθυμάκη.
Πούλησε τη στολή του για ένα «μπόνους». Οχι για να αλλάξει ζωή. Αλλά για να προσθέσει κάτι παραπάνω σε μια ήδη αξιοπρεπή καθημερινότητα. Εδώ βρίσκεται το σοκ. Όχι τόσο στην κατασκοπεία, αυτή θα υπάρχει όσο υπάρχουν κράτη, αλλά στην αναλογία τιμής και βαρύτητας. Στο πόσο φθηνά αποτιμώνται έννοιες ανεκτίμητες, όπως η εθνική ασφάλεια, τα γαλόνια στο μπράτσο Δημήτρης. Η θλιβερή υπόθεση του σμήναρχου που ομολόγησε ότι κατασκόπευε υπέρ της Κίνας ανήκει την πιο πεζή και θλιβερή κατηγορία ανεντιμότητας και κατάντιας. Στην προδοσία χαμηλού κόστους.
Τριάντα χιλιάδες ευρώ. Όχι ανά έτος. Όχι ανά αποστολή ζωής και θανάτου. Συνολικά, σε δόσεις. Όσο ένα καλό μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Όσο μια ανακαίνιση κουζίνας. Όσο δυο-τρία οικογενειακά καλοκαίρια μετρίου επιπέδου. Για τόσο πουλήθηκαν, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, οι στρατιωτικές γνώσεις του, η πρόσβασή του, ο όρκος του.






