Του Μάνου Βουλαρίνου.
Τσίπρας σπικς ίνγκλαντ βέρι μπεστ.
Πραγματικά δεν ξέρω ποιoς αρχοντοχωριάτικος άνεμος έχει φυσήξει τα μυαλά του Αλέξη του Πρωθυπουργού και τον έχει κάνει να μιλάει αγγλικά σε κάθε ευκαιρία που του παρουσιάζεται. Δεν μπορώ να καταλάβω ποια ψυχολογική ανάγκη είναι αυτή που τον υποχρεώνει να χρησιμοποιεί μια γλώσσα την οποία δεν καταλαβαίνει και η οποία το μόνο που μπορεί να του προσφέρει είναι μια θέση στο Πάνθεον της κωμωδίας, πλάι στον Μπόρατ του Κοέν.
Προφανώς είναι κακό για έναν ηγέτη του πρώτου μισού του 21ου αιώνα να μην γνωρίζει καθόλου την κυριάρχη γλώσσα της εποχής, αλλά το κόμπλεξ που μπορεί να νιώθει εξ αιτίας της άγνοιάς του και τον κάνει να προσπαθεί να τη μιλήσει (προκειμένου να αποδείξει τι και σε ποιόν;) είναι πολύ χειρότερο. Μοιάζει με δημόσιο αυτομαστίγωμα που αντί για οίκτο προκαλεί γέλιο. Μοιάζει με μια απόπειρα απόδειξης κοσμοπολιτισμού και ευρυμάθειας που καταλήγει απόδειξη της διαχρονικότητας του πνεύματος της μαντάμ Σουσού, το οποίο ζει και βασιλεύει μέσα στο σώμα του Έλληνα πρωθυπουργού.










