Γράφει, βιντεοσκοπεί και μαγνητοφωνεί, έχοντας πάρει πλέον τα "όπλα", ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.
Δύο πράγματα κατάφερε η χθεσινή παρουσία μου στην αίθουσα του Αρσάκειου, όπου εκδικάστηκε η ένσταση της "Ελληνικής Λαϊκής Συσπείρωσης" (Ε.ΛΑ.Σ.) στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο με το αίτημα να καταργηθούν όλοι οι παράνομοι νόμοι που έχουν ψηφιστεί από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και σήμερα. Το πρώτο ήταν να εκφράσω δημοσίως την αγανάκτηση και την ανυπακοή μου προς τον Πρόεδρο του Α.Ε.Δ., λέγοντας πως χρέος ενός λειτουργού της δημοσιογραφίας είναι να ενημερώνει τον λαό, με τρόπο άμεσο, ειλικρινή και αντικειμενικό για θέματα δημοσίου συμφέροντος που άπτονται της νομιμότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, και το δεύτερο ότι αυτά που ακολούθησαν έγιναν η αιτία να χάσω τον ύπνο μου καθισμένος μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή σε μια προσπάθεια να δημοσιοποιήσω, το συντομότερο δυνατόν, όσα ακούστηκαν στη δικαστική αίθουσα, αλλά και να σας περιγράψω την τραυματική εμπειρία που βίωσα.