Γράφει ο Σωτήριος Καλαμίτσης

Δεν πρόλαβε η ΚΥΡΙΑ Μαρία Καρυστιανού να ψελίσει, ότι προτίθεται  να ιδρύσει πολιτικό κίνημα και άρχισαν τα όργανα. Οι δημοσκόποι  έσπευσαν να μας ενημερώσουν για το ποσοστό τών ψηφοφόρων που....θα την ψήφιζαν απομακρυνόμενοι  από το κώμα που έχουν ψηφίσει.

Ο ευρωβουλευτής Φαραντούρης διεγράφη από το κώμα του, επειδή άφησε να διαφανεί, ότι θα συνεργασθεί με το νέο κίνημα. Αν είναι δυνατόν! 

Οι ραδιοτηλεπαρουσιαστές αναπαράγουν και αναλύουν σχόλια πωλητικών που τρέμουν, μήπως και τους χαλάσει το μαγαζί που έχουν στήσει.   Πωλητικών  που θέλουν απλώς να συνεχίσουν να τη λυπούνται ως χαροκαμμένη μάνα.

Πώς διανοήθηκες αγαπητή μου Μαρία, ότι μπορείς να εξαλείψεις τη διαφθορά;

Πηγή : https://dikografies.blogspot.com/

Για τη Μαρία Καρυστιανού γράφει η Πρόεδρος Εφετών ε.τ. Θωμαίτσα Πατρώνα, σύζυγος του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γιώργου Αποστολάκη, πρώην Βουλευτή Επικρατείας της "Νίκης", αδελφού  της  πρώην προισταμένης της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας Σοφίας Αποστολάκη, μητέρας του Βασίλη Καλογήρου, που βρέθηκε νεκρός 50 μέρες μετά την εξαφάνιση του την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς 2024 και η Δικαιοσύνη έκλεισε την υπόθεση ως "θάνατο από υποθερμία", ενώ η οικογένεια του πιστεύει ότι, δολοφονήθηκε: 

"Όταν μια μάνα γίνεται απειλή για το σύστημα.

Υπάρχει μια βολική υπεκφυγή στον δημόσιο λόγο: να βαφτίζεις «υπερβολή» κάθε ηθική καταγγελία.

 Όμως αυτό που εκτυλίσσεται τους τελευταίους μήνες απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού δεν είναι υπερβολή. Είναι στοχευμένη απαξίωση. Και δεν προέρχεται μόνο από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Ας είμαστε ειλικρινείς: δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση. Ούτε για «σκληρό ροκ».

Γράφει ο Σωτήρης Καλαμίτσης.

Άρχισα να διαβάζω το βιβλίο τού μη νομικού Ιωάννη Καραμολέγκου «ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ» [τόμος Α]. Αξίζει να παραθέσω μέρος της σελίδος 51:

«Οι πολιτικές παρατάξεις, αντί να εκφράζουν ιδέες και οράματα, λειτούργησαν ως μηχανισμοί πρόσβασης στην εξουσία και διαχείρισης του κράτους ως λάφυρο.

Η νοοτροπία αυτή παγιώθηκε στις πρώτες κιόλας δεκαετίες: η εξουσία νοούνταν ως εργαλείο ελέγχου και επιρροής, μέσον εξυπηρέτησης φίλων και υποστηρικτών, και όχι ως ευθύνη απέναντι στο κοινό συμφέρον.

Στη μεταπολιτευτική περίοδο, η οποία ξεκίνησε με προσδοκίες Δημοκρατικής ανασυγκρότησης, το σύστημα εξελίχθηκε σε κομματοκεντρικό καθεστώς που αναπαράγει εξαρτήσεις και πελατειακές σχέσεις.

[Υπότιτλος: μία από τα ίδια για τα γίδια] 
 
Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Η τελευταία ημέρα του χρόνου προσφέρεται …..για όνειρα υψηλά και στόχους τολμηρούς. … η ελπίδα γεννιέται μέσα από την πίστη, την ταπεινότητα και το καθήκον. Πάνω απ’ όλα, το καθήκον. Σήμερα, η σκέψη μας στρέφεται πρώτα απ’ όλα στους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται. ……..Πρέπει να απομονώσουμε τις Σειρήνες του μίσους, της εγωπάθειας, του διχασμού και του μηδενισμού. Το χρωστάμε πάνω απ’ όλα στη νέα γενιά. ………Μια μεγάλη πρόκληση είναι να χτίσουμε μια οικονομία δυναμισμού και καινοτομίας. Παράλληλα, πρέπει να εργαζόμαστε αδιάκοπα για την ενδυνάμωση των θεσμών και την εμβάθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης……. αυτές τις μέρες σημαντικό τμήμα του αγροτικού κόσμου βρίσκεται σε κινητοποίηση. Η Πολιτεία και η κοινωνία δεν αγνοούν την προσφορά και τον κόπο των αγροτών και των κτηνοτρόφων, και η Πολιτεία δεν μπορεί παρά να επιδιώκει τη συνεννόηση μαζί τους για τη χάραξη της πολιτικής της…… Ιστορία δείχνει ότι προχωράμε μόνο όταν είμαστε ενωμένοι, όταν δεν υποκύπτουμε  στον διχασμό, όταν είμαστε αφοσιωμένοι στην προκοπή και το κοινό καλό, όταν δεν προτάσσουμε το εγώ, προσωπικό ή συντεχνιακό, στο εμείς!...........Στην Ελλάδα ας είναι η νέα χρονιά μια ευκαιρία να αλλάξουμε όλα όσα μας πληγώνουν, στηριζόμενοι σε όλα όσα μας ενώνουν. Ας πορευτούμε με σύνεση και αλληλεγγύη. Ας κάνουμε το 2026 μια χρονιά ανθρωπιάς, ενότητας και δημιουργίας. Γιατί αυτή η χώρα “που χτίστηκε μέσα στα βουνά και κλείστηκε μέσα στη θάλασσα”  κατά το στίχο του Ελύτη, μπορεί να προχωράει μπροστά σε πείσμα των καιρών».

Επιμέλεια : Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Θεωρώ, προσωπικώς, ότι η αναγέννηση και επανεμφάνιση των θρυλικών φουσκωτών σκαφών της Planatech στην ελληνική αγορά από τους αδελφούς Παρούση (και μόνο) ήταν η ευχάριστη έκπληξη για τους λάτρεις του ποιοτικού και αξιόπλοου φουσκωτού σκάφους.

Μετά το πέρας της πολυετούς επιτυχημένης πορείας του Νότη Λέζου, οι αδελφοί Παρούση αγόρασαν τα καλούπια όλων των μοντέλων της εταιρείας, μαζί με όλο το πολύτιμο αρχείο και τα πατρόν της Planatech, και άρχισαν να αναβιώνουν τα θρυλικά σκάφη της τηρώντας με θρησκευτική ευλάβεια τις υψηλές προδιαγραφές των πρώτων υλών και ακολουθώντας τις αυστηρές αρχές ναυπήγησης που τηρούσε ο Νότης Λέζος..