Rib and Sea

Το σωσίβιο, το quick stop και η ζώνη σώζουν ζωές

Αναμνήσεις

mem

Στρατιωτικές αναμνήσεις (μεταξύ εύθυμου και τραγικού).

Θυμάται ο γιατρός Εμμ. Αρ. Χριστουλάκης.

Νησιώτης την καταγωγή και παράλιος μικροαστός, πρωτοαντίκρισα καστανιές τον Ιούνιο του 1948 στο χωριό Πεντάλοφο του νομού Κοζάνης. Ήταν η εποχή που είχε ανάψει ο Εμφυλιος με «κατά μέτωπο» συγκρούσεις. Μεγάλες στρατιωτικές μονάδες προωθούντο και συγκεντρώνονταν απ'τη μια και την άλλη μεριά της νοητής γραμμής του μετώπου.

Οι καστανιές είναι όμορφα δένδρα με πανύψηλους κορμούς και πυκνή φυλλωσιά. Αχόρταγα τα μάτια απολαμβάνανε την πράσινη γοητεία, καθώς καθισμένοι στην καρότσα ενός «Τζέϊμς» (GMC) ανεβαίναμε τις
στροφές του ανηφορικού χωματόδρομου (την εποχή εκείνη) που οδηγούσε στο Πεντάλοφο. Το χωριό, κτισμένο πάνω στις πλαγιές μιας βουνίσιας καμπούρας, με τα πέτρινα καλοκτισμένα σπίτια του, που απ' την μια μεριά ήταν τριώροφα και απ' την άλλη ισόγεια, εντυπωσίαζε κι έδειχνε πως κάποτε πρέπει να ‘τανε ένα σημαντικό κεφαλοχώρι πλούσιο κι ονομαστό.

Περισσότερα...

Ιπποδάμειος Αρχαιολογικός χώρος Πειραιά.

Θυμάται ο ιατρός Μανώλης Αρ. Χριστουλάκης.

Στη "ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ" δημοσιεύτηκε μια "ανακοίνωση" της Δ/νσης της Ραλλείου, που ασφαλώς θα χαροποίησε πολλούς, ιδιαίτερα εκείνους που στο παρελθόν, πριν 16 χρόνια, με τις αξιοπρεπείς προσπάθειές των, προστάτευσαν τον Ιπποδάμειο αρχαιολογικό χώρο και διαφύλαξαν την αξιοπρέπεια, το γόητρο και το κύρος της Ραλλείου. Η είδηση ότι η Ράλλειος θα φιλοξενήσει αλλοδαπούς καθηγητές και μαθήτριες, στα πλαίσια του προγράμματος ΕΡΑΣΜΟΣ, και με την ευκαιρία αυτή θα τους ξεναγήσει στο νεότευκτο σχολικό συγκρότημά της. Σκεφθείτε αυτό να γινότανε στο κτίριο που επιθυμούσε η τότε Νομάρχης (κα Τσανάκη), πάνω στα αρχαία. Τι καταισχύνη!

Αποτελεί αναπόφευκτο, το να απολαμβάνουν οι νεώτεροι τους καρπούς των προσπαθειών των προηγουμένων. Οφείλουν όμως οι νεώτεροι, εάν τους διακρίνει σεβασμός, ευσυνειδησία και ειλικρίνεια, να εκφράζουν τουλάχιστον στους παλαιότερους, στοιχειωδώς, ευγνωμοσύνη.

Περισσότερα...

Όταν το χιόνι έφθασε το 1 μέτρο ύψος στον Πειραιά!

Θυμάται ο Μανώλης Αρ. Χριστουλάκης.

Παγερό εκείνο το απόβραδο. Η χωνεμένη καρβουνόσκονη στο μαγκάλι έστελνε τις τελευταίες της αναλαμπές κι εμείς  πέντε άτομα στριμωγμένοι γύρω από το γύφτικο μαγκάλι προσπαθούσαμε να ζεστάνουμε τα παγωμένα χέρια μας, που τα δάκτυλά τους, πρησμένα σαν λουκάνικα από τις χιονίστρες, μας βασάνιζαν ανείπωτα.

Η μάνα είχε βάλει μια μεγάλη κατσαρόλα γεμάτη νερό πάνω στην γκαζιέρα, έριξε μερικά κλωνάρια φλισκούνι  και σε λίγο μια γλυκιά μυρουδιά γέμισε τη μικρή μας κουζινίτσα. Λεπτές φέτες μαύρο ψωμί, ακουμπισμένες  στην τσιμπίδα πάνω από τη χόβολη, σκόρπιζαν την ευωδιά του καψαλισμένου ψωμιού.

Περισσότερα...

Στο χείλος του τάφου...

Από τον καρδιολόγο Μανώλη Αρ. Χριστουλάκη.

Οι ναυτικοί μας δεν δοκιμάζονται από σκληρές περιπέτειες μόνο όταν βρίσκονται στη γέφυρα, στην κουβέρτα ή στο στόκολο αλλά και στη στεριά, αν η μοίρα το ζητήσει.

Χειρουργικές περιπέτειες και γνωριμία με τον χειρουργό Σοφοκλή Μαυραντώνη.

12 Δεκεμβρίου 1980.

Γνωστός γιατρός της πόλης μας εισάγεται κατεπειγόντως σε μια Κλινική της Αθήνας  για να χειρουργηθεί. Δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τις ιδιωτικές Κλινικές αλλά στην απόφασή του βάρυνε το γεγονός ότι στην συγκεκριμένη χειρουργούσε ο γνωστός του από άλλη, παλαιότερη, χειρουργική περιπέτειά του (τον Φεβρουάριο του 1960), που τον έσωσε κυριολεκτικά από του «Χάρου τα δόντια». Μια παραμελημένη «ρήξη σκωληκοειδούς», που προκάλεσε μια «εγκεκυστωμένη» περιτονίτιδα, (ευτυχώς!), παρ΄ολίγο να αποβεί μοιραία για τον φίλο μας.

Περισσότερα...

Γιατί έπεσε το ελικόπτερο στα Ίμια το 1996;

Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος.

Ακούω, όλες αυτές τις ημέρες, με αφορμή την επέτειο των 20 ετών από την αποφράδα εκείνη νύχτα των Ιμίων, την πτώση του ελληνικού ελικοπτέρου και τον θάνατο των τεσσάρων επιβαινόντων, να αναβιώνουν διάφορα σενάρια, που "έπαιξαν" και τότε. Ένα από αυτά τα σενάρια ήταν ότι το ελικόπτερο κτυπήθηκε από τους τούρκους κομμάντος, ενώ ένα άλλο ότι υπήρξαν ηλεκτρονικές παρεμβολές στα όργανα πλοήγησής του. Στην προδοτική στάση του τότε "thanks America" Σημίτη και του "μαζί τα φάγαμε" Θόδωρου Πάγκαλου, δεν θέλω να αναφερθώ γιατί θα κάνω εμετό.

Δεν ήθελα να ασχοληθώ ξανά με το θέμα αυτό, το οποίο απασχόλησε και μένα τότε, μόνο και μόνο για να είμαι μέσα στην "επικαιρότητα" ή για να αντιγράψω την "επικαιρότητα" μέσω των άρθρων άλλων συναδέλφων. Και δεν ήθελα, κυρίως, γιατί στα ερωτήματα που είχα για εκείνο το συμβάν πήρα πριν από 4 χρόνια υπεύθυνες απαντήσεις από τον άνθρωπο που καταδύθηκε τότε στο κουφάρι του ελικοπτέρου. Τον καλό μου φίλο, εξαιρετικό Άνθρωπο και ταλαντούχο αυτοδύτη Κώστα Θωκταρίδη : http://www.ribandsea.com/face/857-2013-01-06-08-08-28

Περισσότερα...